Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

Ιστορίες μπομπινοφώνου (3)

(...) Ο θείος ο Πάτροκλος τον λέει «αυτός ο μικροαστός». Δεν ξέρω τι πάει να πει ακριβώς μικροαστός αλλά καταλαβαίνω. Περίπου
καταλαβαίνω. Είναι αυτός που δεν είναι ούτε πλούσιος ούτε φτωχός αλλά πάει να γίνει πλούσιος και μπορεί να γίνει μπορεί και να μη γίνει. Κάπως έτσι το καταλαβαίνω δηλαδή, αλλά τι με νοιάζει;

(...) Ο κόσμος προσέχει πολύ το μαλλί του. Και παλιά ρούχα να φοράει και παπούτσια με μπάλωμα, τα μαλλιά του είναι σαν φιγουρίνι. Και στην τσέπη του πουκαμίσου έχει μια τσατσάρα. Πάντα μια τσατσάρα νάιλον, εκεί, στην τσέπη, να φαίνεται  (...)

(...) Μέχρι πέρσι ο Ζαφείρης ήταν στο τελευταίο θρανίο μαζί με τον Γιώργο. Έτσι γίνεται στην τάξη, σε όλες τις τάξεις δηλαδή. Οι καλοί μαθητές πάνε μπροστά, οι μέτριοι στη μέση και οι κακοί, αυτούς που οι δάσκαλοι τους λένε τούβλα, στουρνάρια και ξύλα απελέκητα, κάθονται στις τελευταίες θέσεις. Σαν να είναι η λάσπη στην στέρνα που κάθεται κάτω κάτω, σαν να είναι πέτρες που βουλιάζουν – ξέρω και εγώ;(...)

** Αποσπάσματα από τις Ιστορίες μπομπινοφώνου (ιστορίες στο συρτάρι). Ένα ξεχασμένο, και κάποτε χαμένο, παμπάλαιο, τέιπ μαγνητοφώνου, με αφηγήσεις ενός παιδιού Δημοτικού που επιχειρούν να ζωντανέψουν μια εποχή περιγράφοντας τις μικρές λεπτομέρειές της.