Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Ιστορίες μπομπινοφώνου (13, φινάλε)

(...) Ο κυρ Μανώλης χάθηκε από τη γειτονιά. Μεγάλωσα πια και καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό. Νομίζω ότι καταλαβαίνω δηλαδή. Λένε πως μάζεψαν όλους τους Κουκουέδες και τους εξαφάνισαν, ούτε ξέρω πού τους πήγαν. Στα γήπεδα, στα νησιά, στα νεκροταφεία –ξέρω και εγώ; Έμαθα πως και ο δάσκαλός μας, ο κύριος Ιάσονας, δεν είναι πια στο σχολείο. Τον πήραν και τον πήγαν κάπου, μπορεί και σε νησί, μπορεί και στα σύνορα. Δυσμενής μετάθεση, λέγεται
αυτό. Κάτι σαν τιμωρία, σαν να σε σηκώνουν όρθιο στην τάξη και να σε βάζουν με τη μούρη στον τοίχο. Έχασα την όρεξή μου. Πάω στο Μικρό Νταμαράκι και παίζω μπάλα. Τρελαίνομαι στο τρεχαλητό. Πιο πολύ και από τον Ζαφείρη παίζω. Τρέχω, ιδρώνω, παίζω και ξεχνάω. Μόνο η κυρά Μαρίτσα δεν ξεχνάει να χαίρεται. Αποτρελάθηκε αυτή. Όταν έγινε η 21 Απριλίου φόρεσε ένα νυφικό, ροζ νυφικό, παμπάλαιο, γεμάτο τρύπες που κρεμόταν πίσω της, σαν να είχε ξηλωθεί το στρίφωμα, βγήκε στη γειτονιά και άρχισε να χορεύει. Κρατούσε ένα θυμάρι για ανθοδέσμη και τραγουδούσε σαν την Κάλλας. Τσιρίδες έβγαζε. Τσιρίδες και κατάρες για τους εαμοσλάβους, έτσι τους έλεγε. Παντρεύομαι την Επανάσταση, παντρεύομαι τον αγαπημένο μου, έλεγε η καημένη. Τον αρραβωνιαστικό της που σκοτώθηκε στον εμφύλιο θα θυμόταν, φαίνεται. Πολλοί τσαντίστηκαν που την έβλεπαν, αλλά εγώ τη λυπόμουνα. Όλους τους λυπάμαι. Και εμένα λυπάμαι περισσότερο που δεν γουστάρω να γράφω πια στο μαγνητόφωνο. Θα αργήσω να ξαναγράψω. Δεν μπορώ να γράφω. Δεν τους γουστάρω. Τίποτα δεν γουστάρω να κάνω. Σαν να είναι νύχτα και νυστάζω. Σαν να θέλω να κοιμηθώ και να μην ξαναξυπνήσω. Ξέρω και εγώ; Ας σας πω καληνύχτα, καλού κακού.

** Είναι ένα απόσπασμα (το τελευταίο) από τις Ιστορίες μπομπινοφώνου (ιστορίες στο συρτάρι) που ειπώθηκαν από ένα παιδί τού Δημοτικού (και αργότερα του Γυμνασίου), με όσες εκφραστικές δυνατότητες είχε, στο μικρόφωνο ενός ξεχασμένου μπομπιμπφώνου, κρυφά από τη γιαγιά που έβλεπε το περίεργο μηχάνημα σαν «όργανο του διαβόλου». Η αφήγηση έχει αλληλουχία. Η γιαγιά καταχώνιασε τις μπομπίνες σε τριπλομυστικά μέρη της μονοκατοικίας. Και αυτές ανακαλύφθηκαν πριν μερικά χρόνια, σε ένα βράδυ που το φωτεινό φεγγάρι βρισκόταν στη ζώνη της μαγείας. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ, ΣΥΝΤΟΜΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΠΟΜΠΙΝΟΦΩΝΟΥ

@ Η σελίδα του Harddog στο facebook, για όσους αρέσει το μπλογκ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ