Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Τα μόνα που δεν αλλάζουν είναι τα κολλημένα μυαλά

Διαβάζω στην εφημερίδα Τύπος της Θεσσαλονίκης ότι η γρίπη σαρώνει την πόλη, ότι μόνο στο ΑΧΕΠΑ έχουν καταγραφεί επτά θάνατοι και ότι το 90% των θυμάτων δεν είχαν κάνει εμβόλιο. Το αντιεμβολιακό «κίνημα» απλώνει ρίζες, αποκτά νέους φανατικούς οπαδούς και οι παλιοί γίνονται φανατικότεροι –σαν καρφί που βυθίζεται περισσότερο χτυπημένο με βαριοπούλα. Οι παλιές αγκυλώσεις, των δεκαετιών του ’50
και του '60, επανήλθαν με νέο μανδύα, περιβεβλημένες την πολυξεροσύνη και τη λαϊκή «επιστημοσύνη» του Διαδικτύου. Τότε, σε εκείνες τις δεκαετίες με τις μεσαιωνικές ιατρικές αντιλήψεις (όταν ξόρκιζαν τις μαγουλάδες), αρκετές γενιές παιδιών σημαδεύτηκαν από μικρές ή μεγάλες αναπηρίες επειδή είχε δαιμονοποιηθεί το εμβόλιο κατά της πολιμυελίτιδας –και όχι μόνο αυτό.

Σήμερα η αντιεμβολιακή ειδωλολατρία πατάει γερά πάνω στο θεμέλιο της ανθρώπινης ελευθερίας –της ελευθερίας, φυσικά, όπως ο καθένας την εννοεί. Είναι δικαίωμά μας, λένε οι οπαδοί της αντιεμβολιακής εκστρατείας. Δικαίωμά τους να μην εμβολιάζονται οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Πώς εννοούν όμως αυτό το δικαίωμα;

Όπως εκείνου που τρέχει με 250 και βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του διαλέγοντας να την ξοδέψει στην άσφαλτο με σανιδωμένο το γκάζι και το κοντέρ στο κόκκινο; Ναι, δικαίωμά του, αρκεί να μην σκοτώνει μάνα και παιδί που περιμένουν αμέριμνοι στο πάρκινγκ να γυρίσει από την έξοδο για ξεμούδιασμα τον σύζυγο και πατέρα.

Δικαίωμα του άλλου να ταξιδεύει με τη μηχανή-βολίδα, ακόμα και στη μία ρόδα, αρκεί να μη χρειαστεί να πιάσει μια θέση στις υπερκορεσμένες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας που, έτσι, δεν θα είναι διαθέσιμη για κάποιον που δεν επέλεξε να κινδυνεύσει αλλά η ζωή τον οδήγησε στην ανάγκη να χρειάζεται εντατική, όμως δίνει  αναγκαστικά τη μάχη του σε διάδρομο νοσοκομείου λόγω πληρότητας των ΜΕΘ.

Δικαίωμά του εκείνου που καπνίζει σε κλειστό δημόσιο χώρο να βάζει σε δοκιμασία την υγεία του, αρκεί να μην μεταδίδει τον ίδιο κίνδυνο στον παθητικό καπνιστή.

Γιατί το «δικαίωμα» είναι στην ερμηνεία του κάτι πολύ εύπλαστο που παίρνει σχήμα ανάλογα με το πώς το βλέπει ο καθένας που κινείται εκτός των βασικών κανόνων και εντός των προσωπικών του «θέλω». Δηλαδή, το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει με την ερμηνεία της «υποχρέωσης». Και αυτή αλλάζει σχήμα σαν το νερό στα δοχεία.

@ Η σελίδα του Harddog στο facebook, για όσους αρέσει το μπλογκ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ