Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Οι Ράδιο Αρβύλες, η συνταγή τού προκάτ γέλιου και... ο Γρηγοράκης

Συγγνώμη, μπορεί για πολλούς να γίνομαι αιρετικός, αλλά θα το γράψω. Οι Ράδιο Αρβύλες σκίζουν πάλι. Στα ύψη η τηλεθέασή τους. Νομίζω με αναντιστοιχία υψηλών ποσοστών και αξίας τού προϊόντος που παράγουν. Είναι νόμος της αγοράς –και της τηλεοπτικής: άμα κάτι τσουλάει γεμάτο θα
τσουλήσει το ίδιο καλά και όταν αδειάσει (στην προκειμένη περίπτωση από ιδέες). Κεκτημένη ταχύτητα λέγεται αυτό.

Προσωπικά, οι Αρβύλες ουδέποτε με ενθουσίασαν όπως ενθουσίασαν και ενθουσιάζουν τον περισσότερο  κόσμο. Απλώς τους βλέπω, αραιά και πού, με κάποιο ενδιαφέρον –με σχετικό ενδιαφέρον για την ακρίβεια Τους χαζεύω με άλλα λόγια. Σπάνια χαμογελάω με το μπουφόνε χιούμορ τους, το καθόλου λεπτό και καθόλου πνευματώδες (πού 'σαι Μανώλη Γρηγοράκη!)

Οι μιμήσεις στα ηχογραφημένα τους, εφαρμόζουν παλιακές μεθόδους και εύκολες στη σύλληψη. Μυρίζουν σαν τη μούχλα στο ντουλάπι που ανοίγει μετά από χρόνια. Εκβιάζουν το γέλιο τού τηλεθεατή με το συνεχές δικό τους γέλιο. Σαν τα παλιά αμερικάνικα σίριαλ με τα χάχανα-κονσέρβα (που για μερικά χρόνια τα εφάρμοσε και στην Ελλάδα ο αμερικανοτραφής Νίκος Μαστοράκης). Η σύλληψη –η ιδέα– της εκπομπής, ή τέλος πάντων αυτό που λέμε κόνσεπτ, εκεί στηρίζεται. Γελάμε! Γελάμε! Γελάμε! Γέλιο στην γαργαλιέρα.

Δηλαδή, γελάμε ως παρουσιαστές πάντα, σε κάθε περίπτωση: και με το δυνατό αστείο και με την υποψία αστείου. Γελάμε ξεκαρδιστικά, στα όρια του χαχανητού. Λυνόμαστε στα γέλια ακόμα και με τα βίντεο που έχουμε δουλέψει στο στούντιο, τα ξέρουμε, τα έχουμε δει μια, δυο, τρεις φορές (γιατί κατέχουμε καλά εκ των προτέρων το υλικό με το οποίο πάμε στην εκπομπή) και δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζουν στη ζωντανή μετάδοση. Αλλά γελάμε με τον αίσθηση του αιφνιδιασμού σαν να βλέπουμε το κάθε θέμα τού βίντεο για πρώτη φορά. Γελάμε για όλα με την ίδια ένταση, στην ίδια ηχητική στάθμη, και μεταδίδουμε το γέλιο στο ετερόκλητο κοινό μας (πιτσιρικαρία, μεγαλύτερους, αλλά και ώριμους) γιατί αυτή η συνταγή έχει πετύχει και δεν την αλλάζουμε είτε στον Αντένα είμαστε είτε στον Σκάι.

Βέβαια, αρκετή δουλειά έχει το ψάξιμο των θεμάτων στα κανάλια για να βρεθεί, λόγου χάρη, τι είπε ο Χίος (του οποίου τα λόγια αναπαράγουμε για το μεγάλο κοινό), ο Γεωργούντζος στις ποδοσφαιρικές περιγραφές του ή, κάποτε, η Μαρία Μπεκατώρου όταν βρισκόταν στην τηλεοπτική «Απ' έξω» πριν γίνει τηλεπερσόνα πρώτης γραμμής.

Γενικά αναπαράγουμε το άγνωστο, το λίγο, το μικρό, το περιθώριο. Φυσικά και δεν πρόκειται για πρωτοτυπία. Η σύλληψη της επιλογής αποσπασμάτων που αναμεταδίδονται με χαριτωμένο τρόπο ήταν, αν δεν κάνω λάθος, πριν από δεκαετίες του Βαγγέλη Περρή, αρχικά όχι για την τηλεόραση αλλά για το ραδιόφωνο, στο –επίσης αν δεν κάνω λάθος– «Συγχαρητήρια για την ωραία σας εκπομπή» ή κάτι τέτοιο. Από τότε πολλοί αντέγραψαν την ιδέα και ανάμεσά τους οι Ράδιο Αρβύλες. Οι οποίοι λανσάρουν ένα συμπίλημα, ένα μίγμα, από χιούμορ, πολιτικά σχόλια, κοινωνικά σχόλια, κατακερευνώσεις (που αρέσουν στον Έλληνα ο οποίος ουδέποτε βρίσκει πάνω του κάτι από τα στραβά που διακρίνει στους άλλους), ανέκδοτα, ανεκδοτολογικά περιστατικά και, όπως είπαμε, πολύ προκάτ γέλιο. Για να τα λέμε όλα, δεν είναι αδιάφορο –το αντίθετο μάλιστα– το συνήθως καλά ψαγμένο μουσικό φινάλε.

Επιτυχημένη η συνταγή (στην οποία φέτος πρόσθεσε και μερικά μπινελίκια), δεν την αλλάζεις, ειδικά όταν πέφτουν στα πόδια σου κανάλια και καναλάρχες για να σε έχουν στην οθόνη τους.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι αρέσει σε όλους επειδή αρέσει στους πολλούς. Λόγου χάρη, για άλλους τα σαλιγκάρια γιαχνί είναι υπέροχο φαγητό και για άλλους μαγειρεμένα σκουλήκια με σάλτσα. Τα οποία τα ρουφάς για να τα φας. Περί ορέξεως δεν κάνουμε λόγο. Ο καθένας με τα γούστα του. Και δεν σημαίνει ότι τα δικά μου γούστα είναι τα καλύτερα. Αλλά το ίδιο ισχύει και για τα γούστα των πολλών.

Δ.Β.

@ Η σελίδα του Harddog στο facebook, για όσους αρέσει το μπλογκ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ