Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Ένα θέμα που δεν μπορεί να πάρει φωτό

Το αίσθημα τρόμου, που βγαίνουν από τα δελτία καιρού και αναπαράγουν τα Μέσα, είναι ίδιο με τα πρόδρομα συμπτώματα φρενίτιδας Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μιλάμε για τον Τρίτο Παγκόσμιο Χιονιά. Ο τρίτος χειρότερος της ανθρωπότητας μετά από δύο της περιόδου του
Πλειστόκαινου. Προσπαθώ να εκλογικεύσω το φαινόμενο και να μεταφέρω την ήρεμη σκέψη στους γύρω μου. Τους λέω ότι «χειμώνας είναι, θα περάσει», πως τα Μέσα Ενημέρωσης χοντραίνουν τα πράγματα γιατί τότε –όταν κατατρομοκρατούν την πελατεία τους– νιώθουν ότι είναι πραγματικά αναγκαία για τον αναγνώστη/θεατή/ακροατή. Τοτε δηλαδή κάποια από αυτά τα Μέσα νιώθουν ότι αποκτά νόημα η ύπαρξή τους. Τους δείχνω τη λιακάδα του πρωινού της Πέμπτης, θυμίζω ότι το 2013 όλοι, ή σχεδόν όλοι, οι Νεοϋρκέζοι τρομοκρατημένοι από τα Μίντια κλείστηκαν για μέρες στα σπίτια τους, τα κατάφορτα από προμήθειες, περιμένοντας τον αφανιστικό χιονιά που απειλούσε τις ζωές του. Αντ' αυτού κατέφθασαν μερικές αραιές νυφάδες που χόρεψαν για λίγο πριν λιώσουν στην παγωμενη άσφαλτο και πριν δώσουν μια επίφαση χιονόστρωσης στις αμερικάνικες αυλές. Στο βάθος του βλέμματός τους διακρίνω και μια υποψία οίκτου. Σαν να είμαι άνθρωπος που βαριά νοσεί και δεν έχει αίσθηση της πραγματικότητας αλλά ζει σε μια ανεύθυνη και επικίνδυνη νιρβάνα. Έναν αν-αίσθητο άνθρωπο που στέκεται ακάλυπτος μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης και δέχεται κατάστηθα τα πυρά της.

Υποθέτω ότι ώς το βράδυ τα διαμερίσματα της πόλης θα έχουν αδειάσει και ο πληθυσμός θα ζει την αγωνία του για τον Τρίτο Παγκόσμιο Χιονιά, με στρατεύματα από τη Σιβηρία, στοιβαγμένος και αγκαλιασμένος στα πυρηνικά καταφύγια. Και εγώ, μόνος στην επιφάνεια της γης, ψάχνω στο γκουγκλ φωτογραφία για να εικονογραφήσω τούτο το θέμα. Αλλά τόσο σκληρή φωτο, που να αποδίδει το μέγεθος του χτυπήματος που θα ακολουθήσει, δεν έχει υπάρξει ακόμα. Στον προηγούμενο ανάλογο χειμώνα της Ιστορίας δεν είχε εφευρεθεί ακόμα ο σκοτεινός θάλαμος της φωτογραφικής μηχανής. Ίσως να υπάρχει κάποια σχετική σπηλαιογραφία, αλλά κάθου γύρευε. Αφήνω το κείμενο γυμνό από εικονογράφηση και πάω να αποχαιρετήσω κόσμο σε αυτές τις συντελιακές συνθήκες.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Νομίζω, είμαι βέβαιος δηλαδή, ότι θα περάσω μόνος, τον σκληρό πονόδοντο που συνέπεσε με τον σκληρό χειμώνα. Ο οδοντίατρός μου ακύρωσε το ραντεβού της Παρασκευής γιατί η περιοχή του θα προσομοιωθεί με Σιβηρία. Ο οδοντίατρος μένει στη Λυκόβρυση. 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2: Ελπίζω να επιζήσω για να φωτογραφήσω την χειρότερη κακοκαιρία που μπορεί να φωτογραφηθεί. Να επιζήσω του πονόδοντου, εννοώ.