Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Όπως το έγραψε η Χριστίνα…

Είδαμε και διαβάσαμε ανθρώπους που τους είχαμε για υπερβολικούς, να επιβεβαιώνουν με επιθεωρησιακούς τόνους στις ημέρες της Μεγάλης Διχόνοιας αυτό που είναι: υπερβολικοί· καμιά έκπληξη.
Είδαμε σοβαρούς –έτσι νομίζαμε–  να έχουν ένα τεράστιο σχίσμα στη σοβαρότητά τους, σαν τσεκουριά, και από εκεί να χαίνει πλημμυρική αστειότητα· μεγάλη έκπληξη (και μάθημα ότι τους ανθρώπους δεν τους μαθαίνεις στα κατάβαθά τους ούτε σε τρεις ζωές).
Ακούσαμε θρήνους, κοπετούς, κατάρες, βλαστήμιες, χυδαιότητες, στριγκλιές, απειλές, βροντές, κλαγγές.
Αντικρίσαμε σε παρελάσεις κατεβασμένα βρακιά να μας δείχνουν πότε τους ολόγυμνους πισινούς τους και πότε το κρεμασμένο τους όσχεο με τους όρχεις τους.
Παρακολουθήσαμε να διαπομπεύονται άνθρωποι, να δέρνονται δήμαρχοι, να σπιλώνονται υπολήψεις, να βεβηλώνονται ιερές εικόνες –που τις έσερναν πλάι στους ξεβράκωτους, δήθεν για συμπαράσταση στον αγώνα τους.
Πνιγήκαμε από το μίσος που ανάβλυζε.
Διαβάσαμε στίχους ποιητών (ναι, κοπιαρισμένους από σοβαρούς!) όπως του Αναγνωστάκη: «Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα/ έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω (…) Η πρόγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις». 
Είδαμε αποκαΐδια της λογικής, ποτισμένα με δάκρυα πατριωτικής απόγνωσης.
Ξυπνήσαμε τούτο το πρωινό και ψηλαφίσαμε το χέρι μας, το πόδι μας, να δούμε αν λείπουν από τη θέση τους, όπως προσπάθησαν να μας πείσουν. Αρτιμελείς είμαστε, όλα εκεί βρίσκονται· και μέλη, και χώροι, και χώρα.
Ακούσαμε να τραγουδούν μοιρολόγια: «Πολλές μάχες επέρασες εις την Μακεδονία, και εχάθηκες χρυσούλι μου», αλλά ΟΧΙ και το: «Παρακαλώ τον βασιλιά κι’ αυτόν τον Βενιζέλο, πότε θα πάψει ο πόλεμος, να γίνει η ειρήνη». 
Διαβάσαμε όλες αυτές τις μέρες στο Διαδίκτυο τόμους ολόκληρους, βιβλιοθήκες κατάφορτες από σελίδες και λέξεις, λέξεις, λέξεις! Το καλύτερο το βρήκα σήμερα το πρωί, σε αφιέρωση γραμμένη από τη φίλη Χριστίνα Καπετανοπούλου, μια από τις ήρεμες και γλαφυρές φωνές του φεϊσπουκικού μικρόκοσμου: «Σε κάθε δάκρυ μάνας, σε κάθε σταγόνα αίματος, σε κάθε μοιρολόι που έσταξε σε χώμα βαλκανικό».
(Εγώ ένα νιώθω την ανάγκη να πω: Παρακαλώ σε, καλή μας λογική, γύρισε στη θέση σου. Για το συμφέρον όλων). #σκέψεις

Μπλόγκερ 

@ Η σελίδα του Harddog στο facebook, για όσους αρέσει το μπλογκ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ