Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

«Ο άνθρωπος που μπορούσα να πω και το πιο σκοτεινό μου μυστικό»

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΛΕΙΑ ΒΙΤΑΛΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΤΑΣΟ ΜΠΑΝΤΗ ΠΟΥ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...

Οι μνήμες μας είμαστε εμείς. Οι αγαπημένοι φίλοι που «δραπέτευσαν» απ’ τη γήινη διάσταση είναι πάντα κοντά μας. Τους κρατάει ζωντανούς η μνήμη και η αγάπη μας. Από τις 7/1 έψαχνα να βρω μια φωτογραφία του. Κάτι στο
διαδίκτυο που να αναφέρεται σ’ αυτόν τον σημαντικό σκηνοθέτη και υπέροχο άνθρωπο. Δεν βρήκα. Κι όμως στις 7/1 ήταν η επέτειος του θανάτου του. Ο Τάσος Μπαντής έφυγε πρόωρα εκείνη τη γιορτινή μέρα του 2007. Ελάχιστα γράφτηκαν στο κατά τα άλλα φλύαρο fb από έναν καλό φίλο. Ο Τάσος ήταν όπως όλοι ξέρουμε η ψυχή του θεάτρου Εμπρός με τις εξαιρετικές πάντα παραστάσεις και τους μοναδικούς συνεργάτες Δημήτρη Καταλειφό και Ράνια Οικονομίδου και πόσους άλλους που συνεχώς έκαναν το θαύμα τους υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του στη μεγάλη ή τη μικρή σκηνή του θεάτρου.

Ο Τάσος είχε το δωμάτιό του στο σπίτι μας στη Ραφήνα και ερχόταν Σ/Κ και καλοκαίρια. Δεν αγαπούσε πολύ τη θάλασσα να μπαίνει αλλά του άρεσε όσο την άντεχε. Μετά τρώγαμε στο σπίτι, συνήθως το αγαπημένο του φαγητό Ιμάμ Μπαιλντί, που το έφτιαχνα όπως μου είχε μάθει ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν επίσης Κωνσταντινοπολίτης. Το χειμώνα πηγαίναμε συχνά σε ένα ταβερνάκι στην Καλλιθέα για ψάρια και γαρίδες. Τότε οδηγούσα ακόμη και πήγαινα από το θέατρο και τον έπαιρνα. Σ’ αυτήν την ταβέρνα δεν έχω ξαναπάει. Νομίζω ότι θα ακούσω να αντηχεί το τρανταχτό γέλιο του με τα αστεία που λέγαμε πίνοντας το κρασί μας.

Θυμάμαι ακόμη, μεταξύ άλλων πολλών, που κοιμήθηκε το βράδυ στη Ραφήνα και το πρωί είχε ραντεβού στο θέατρο. Αλλά κατόρθωσε να χάσει το λεωφορείο. Τι να κάναμε; Υπήρχε μόνο μία λύση. Να τον ανεβάσω με το αυτοκίνητο εγώ. Αλλά δεν οδηγούσα πια μεγάλες αποστάσεις λόγω χειροτέρευσης της όρασής μου. Το τολμήσαμε όμως. Παίξαμε το έργο «Άρωμα γυναίκας» μέχρι την Αγία Παρασκευή. Εγώ οδηγούσα, εκείνος μου έλεγε πού να στρίψω, πού να φρενάρω, πού να σταματήσω. Φουλ αδρεναλίνη. Αλλά τα καταφέραμε. Από εκεί πήρε ταξί για το θέατρο. Κι εγώ γύρισα σα χελώνα πίσω. Ευτυχώς ο δρόμος είναι μια ευθεία και σπίτι μου έμαθα να πηγαίνω σχεδόν με κλειστά μάτια. Τώρα βέβαια ούτε αυτό μπορώ να κάνω.

Εκτός από καλός και αγαπημένος φίλος ο Τάσος ήταν και ο ευαίσθητος και υπέροχος σκηνοθέτης μου του Addio del Passato, ένα έργο ψυχαναλυτικό που για να το στηρίξεις πρέπει να έχεις γνώση, ευαισθησία, χιούμορ και πείρα πόνου. Τα είχε όλα και έκανε μια επιτυχία με το κοινό να κλαίει και να γελάει. Ήταν το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε πριν «φύγει» με τη Σμαράγδα Σμυρναίου και την Αναστασία Πανταζοπούλου (που «έφυγε» πέρσι). Η παράσταση εκείνη ήταν ένας μεγάλος σταθμός στη ζωή μου και στον τρόπο που γράφω πλέον.

 Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ Τάσο Μπαντή. Εκτός των άλλων ήσουν ο άνθρωπος που μπορούσα να εκμυστηρευτώ ακόμη και το πιο σκοτεινό μου μυστικό και να το αντιμετωπίσει με τρυφερότητα και γνώση. Μετά από αυτόν κανείς σαν κι αυτόν. Στη φωτό κατά την παρουσίαση του βιβλίου μου «Σκοτεινές μητέρες» (εκδόσεις Πατάκη) όπου διάβασε ένα διήγημα από τη συλλογή αυτή και μίλησε για τη συγγραφέα με λόγια αξέχαστα για μένα. Τον ευγνωμονώ για όλα.

** Η καλή μας φίλη Λεία Βιτάλη (στο μέσο της φωτογραφίας), ανέβασε αυτό το συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο στο fb

@ Η σελίδα του Harddog στο facebook, για όσους αρέσει το μπλογκ, ΕΔΩ