Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Ο «σούπερ Γιώργος» Τζώρτζης από την πέννα του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ο Γιώργος Τζώρτζης που πέθανε σήμερα είχε παίξει σε μια ταινία σχεδόν αλλόκοτη και σίγουρα άμοιαστη με οποιαδήποτε άλλη, ελληνική. Το «Όμορφες Μέρες» του Κώστα Ασημακόπουλου.
Δηλαδή, κάποιος που θα την έβλεπε βιαστικά και υπεράνω, δεν θα καταλάβαινε και πολλές διαφορές. Αμήχανο μελό, κουλέρ λοκάλ, απλοϊκό σενάριο.
Όμως υπάρχει κάτι μυστήριο και λεπτό στην ταινία αυτή, που θα το ΄λεγες σχεδόν αγνότητα. Το ίδιο πράγμα που διακρίνω όταν βλέπω το «Σκιές στην Άμμο» του Μαυρομμάτη (...)

(...) Πιστεύω ότι υπάρχουν καμμιά δεκαριά ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που αδικήθηκαν επειδή κατηγοριοποιήθηκαν βιαστικά, μυωπικά, ως εμπορικές ή βήτα. Δεν είναι αριστουργήματα, είναι όμως διαμάντια μοναξιάς. Ολομόναχες κατασκευές. Ένα ακόμη: «Το Ταξίδι» με τη Βουγιουκλάκη.
Το «Όμορφες μέρες» ανήκει σε αυτά. Το διαπερνά μια λεπτότητα σχεδόν ερήμην. Έχει σπουδαία μουσική. Παύσεις, που δημιουργούν μουσική, επίσης. Ηθοποιούς έξοχους.  
Το όλον έχει μια ελλειπτικότητα που επιτείνεται από το ασυγχρόνιστο ντουμπλάζ, το λίγο άγαρμπο μοντάζ και μια καθυστέρηση στις ατάκες να ειπωθούν στις μη κωμικές σκηνές― σαν όλοι να διστάζουν να μιλήσουν και να ζήσουν. Αυτός ο δισταγμός παράγει κομψότητα, κι ας μοιάζουν όλα εραστεχνικά.
Και έχει και τον Γιώργο Τζώρτζη που πάει να εξαπατήσει μια ετοιμαθάνατη πλούσια για να της φάει τα λεφτά, αλλά την ερωτεύεται εντέλει!
Τον σούπερ Γιώργο, τον μετρημένο και ήσυχο ηθοποιό, που πέθανε σήμερα.

** Ολόκληρο το κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου για τον Γιώργο Τζώρζη, αλλά και με κάποιες άλλες σκέψεις του, θα το βρείτε εδώ