Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Πώς περνούν έτσι!

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ ΑΝΑΠΟΛΕΙ, ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙ

Πότε ήταν που γιορτάσαμε τον ερχομό του 2018; Πόσο γρήγορα κυλάει ο καιρός από μια ηλικία και μετά! Όταν είσαι νέος, βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Να μην σου πω ότι όταν σε ρωτούν την ηλικία σου προσθέτεις μερικά έτσι «για να φαίνεσαι μεγαλύτερος». Κι όταν φτάσεις στο σημείο που θα ήθελες να αρχίσεις να αφαιρείς, δεν μπορείς! Θυμάμαι, ζήλευα κάποιους
συνομηλίκους μου, δεκαπεντάρηδες, που είχαν βγάλει ένα σωρό γένια και περνούσαν για μεγαλύτεροι! Αυτό τους έδινε την δυνατότητα να μείνουν κάνα-δυο μέρες αξύριστοι και να μπούνε στα «Ακατάλληλα» έργα στο σινεμά.

Τότε «Ακατάλληλα» ήταν τα «γκαγκστερικά», με τον 'Εντι Κονσταντέν, τον Ζαν Γκαμπέν, τον Σπένσερ Τρέισι , τα «καουμπόϊκα» με τον Γκάρι Κούπερ, τον Τζον Γουέιν και τον Όντι Μέρφι, αλλά και τα «ρεαλιστικά» με την Μπριζίτ Μπαρντό και την Τζίνα Λολομπρίντζιτα.

Θυμάμαι, στα δεκαέξι μας, που –είχα πια αρχίσει να ξυρίζομαι– και μπόρεσα να μπω στο «αυστηρώς ακατάλληλο» φιλμ του Μπέργκμαν, την «Σιωπή»! Τότε δεν κατάλαβα πολλά, αλλά κάποιες ερωτικές σκηνές μου έκαναν τεράστια εντύπωση. Μπορώ να πω ότι η «Σιωπή» μας ξύπνησε σεξουαλικά κατά τρόπο εκκωφαντικό!

Κι όταν τελείωσα το σχολείο, άφησα αμέσως μούσι! «Βρε τι το θες; Σε μεγαλώνει πολύ» μου έλεγε η μάνα μου. «Άστονε, θα το κόψει μόνος του όταν θα δει ότι πρέπει να δείχνει νεότερος» έλεγε ο πατέρας μου. Το έκοψα στα 45!

Στα 50 μου η οικογένειά μου οργάνωσε μεγάλο γλέντι! «Μισός αιώνας ζωής» σκεπτόμουν ενώ στο πικ-απ έπαιζε ο Ζαμπέτας. «Ο πενηντάρης, είναι ο νέος της εποχής».

Προχθές είδα στο «φέις –μπουκ» ένα σκίτσο του φίλου και συνεργάτη, σκιτσογράφου, Νίκου Ζήκου που γιόρταζε τα 70, με την λεζάντα: «Ο εβδομηντάρης είναι ο νέος της εποχής!» Για σκέψου, μέχρι και τον Ζαμπέτα παραφράζεις για να ξεχάσεις το βάρος των ετών!

Ο φίλος μου ο Σπύρος, πάλι, είναι 89 και ετοιμάζεται για νέα ξενοδοχειακή επένδυση! «Αν δεν δουλέψουμε τώρα που είμαστε νέοι πότε θα δουλέψουμε;» μου λέει και σκάμε στα γέλια!

Όπως το βλέπει κανείς κι όπως το πάρει. Σημασία, πάντως, έχει ότι ο καιρός περνά γρήγορα και μέχρι να φύγουν τα Χριστούγεννα, έρχονται τα επόμενα και δεν το παίρνεις χαμπάρι! Μέχρι να φαγωθούν οι περυσινοί κουραμπιέδες, αρχίζεις να φτιάχνεις τα εφετινά μελομακάρονα!

Βεβαίως υπάρχουν και οι χαρές της ζωής, τις οποίες δεν μπορείς να αγνοήσεις. Δεν είχες, δηλαδή, στα 50 σου την εγγονή και δεν την πήγαινες στους φίλους σου να πει τα κάλαντα στις παραμονές των εορτών. Κάθε ηλικία έχει τις χάρες της, Αλλά...

Δημήτρης Καπράνος 
(Μνήμες του συνάδελφου και παλιού συνεργάτη, όπως κατέθεσε στο fb)

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει