Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Σημασία έχει να μην εγκαταλείπεις όταν σου έχουν πιάσει την παραμαμά

Σε κάποιους ανθρώπους –κυρίως στην εποχή των μνημονίων– η ζωή είναι σαν να τους έχουν πιάσει την παραμαμά. Συνήθως στο τάβλι με πιασμένη την παραμαμά οι παίκτες εγκαταλείπουν αξιοπρεπώς και χάνουν το παιχνίδι διπλό. Αυτό συμβαίνει με τους απλούς παίκτες, τους άκαπνους στα πεδία των ταβλομαχιών. Γιατί οι άλλοι συνεχίζουν. Είναι οι καλοί ταβλαδόροι, εκείνοι που
έριξαν εκατομμύρια ζαριές στην πορεία τους μέσα από τις ακτίνες της επιφάνειας του ταβλιού και έχουν μετακινήσει, βροντώντας τα, δισεκατομμύρια πούλια στο «φεύγα», στο «πλακωτό» και στις «πόρτες». Αυτοί που συνεχίζουν, κάποιες φορές ανατρέπουν θριαμβευτικά την κατάσταση. Και, τότε, το κοινό στην καφενειακή αρένα ,που έχει κάνει κλοιό γύρω από το ανοικτό τάβλι, ωρύεται: «Είσαι μεγάλος, είσαι παικταράς!»

Και στη ζωή μεγάλος και παικταράς είναι αυτός που δεν εγκαταλείπει. Ψάχνει να βρει αντισώματα αντοχής, να φτιάξει παρακαμπτήριες που ξεπερνούν τα εμπόδια, να συνεχίσει και ας έχει την παραμαμά της ζωής του πιασμένη. Το παλεύει με κάθε τρόπο. Ακόμα και με μια βόλτα στη Βουλιαγμένη. Όπως έκαναν πριν από δύο Κυριακές  όλοι εκείνοι του κλεινού άστεως, που έτρεξαν γύρω από τη φημισμένη, μυστηριώδη, αλλά και ερωτική λίμνη της Αττικής, παρέα με τον Λουκιανό και τους στίχους του.

Εντάξει, το «Πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη» είναι αμιγώς καλοκαιρινό τραγούδι και εμάς στο καταχείμωνο εκείνο που απέμεινε από το καλοκαίρι είναι το χαλικάκι τού θερινού κινηματογράφου που έχει γαντζωθεί επίμονο στην τρακτερωτή σόλα τού παπουτσιού και δεν εννοεί να μας εγκαταλείψει. Σαν να έχουν πιάσει και σε αυτό την παραμαμά, αλλά παλεύει…

Όπως και να έχει, καμιά θλίψη για το καλοκαίρι που είναι παλιά ανάμνηση. Καμιά νοσταλγική σκέψη τούτον τον μήνα που για πολύ κόσμο είναι ο πιο αγαπημένος της χρονιάς. Για εμένα ο βαριοντυμένος Δεκέμβρης είναι τόσο αγαπημένος όσο ο ημίγυμνος Αύγουστος. Τους βάζω στη ζυγαριά των προσωπικών προτιμήσεων και δεν ξέρω πού κλίνει η πλάστιγγα.

Αυτόν τον λαμπερό μήνα των εορτών και τον επόμενο με τον επίλογό τους, τρέχουμε σε όλη την Ελλάδα, πάντα –μα πάντα!– με τη χαρά της πρώτης φοράς, και ας είναι η εκατοστή! Γιατί το τρέξιμο, ο λαϊκός αθλητισμός, πέρα από βραβεία και λεφτά, έχει περάσει στη μνήμη τού σώματός μας, έχει ανακυτταρώσει τον εγκέφαλό μας και τρέχει στο αίμα μας όπως τρέχουμε εμείς στα βουνά, στα ηπειρωτικά, στα νησιά και στις θάλασσες.

Το κάνουμε πάντα με πολλή αγάπη. Και δεν μας διαφεύγει ότι κάποιες φορές στις σχέσεις των ανθρώπων η έλξη έχει ημερομηνία λήξης –μακάρι να είναι όσο πιο μακριά– αλλά στις αγαπημένες συνήθειες, ασχολίες και χόμπι υπάρχει μια ισόβια αγάπη, μια ανυποχώρητη έλξη.

Φίλος, με ελαφριά ροπή στη φιλοσοφία –και ολίγον παραιτημένος κάποτε, σαν να του είχαν πιασμένη την παραμαμά–, μου εκμυστηρεύτηκε πως όταν ανακάλυψε την επαφή με τη φύση μέσα από τις διαδρομές των λαϊκών αγώνων δρόμου, ήταν σαν να άνοιξε ένα μυστήριο φράγμα και πλημμύρισε από ενδιαφέρον η ζωή του. Υπερβολή; Ίσως! Αλλά είναι μια προσωπική πραγματικότητα ενός ανθρώπου και τη σεβόμαστε.

Καλή χρονιά και καλές γιορτές, φίλοι. Πάντα φωτεινές εκείνες, πάντα αεικίνητοι εσείς.

** Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου του ειδικού περιοδικού για το τρέξιμο iRun, έχοντας τίτλο «Τρέχοντας με τον Λουκιανό» . Είναι η προσφορά του Harddog σε αυτή τον πολύ καλή free press έκδοση που την «τρέχουν» με επιτυχία συνάδελφοι και φίλοι.

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει i