Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

«Θυμώνω ελπίζοντας να θυμώσουν κι οι άλλοι με την κατάσταση»

«Ναι. Γιατί το μόνο που διατηρεί ακόμα τον δικό μου θυμό είναι η ελπίδα να θυμώσουν και άλλοι μ’ αυτή την κατάσταση. Δεν υπάρχει πιο γελοίο πράγμα απ’ το να αποδέχεται ο άνθρωπος πως η έννοια της αλλαγής είναι
ανύπαρκτη και να την αντικαθιστά με την έννοια της προσαρμογής. Γιατί έτσι ζει ως νεκρός. Η κυνική ειρωνεία απέναντι στην ουτοπία είναι βλακώδης κι επικίνδυνη. Αν διαγράψουμε απ’ τον άνθρωπο την ανάγκη του να σκέφτεται ουτοπικά, θα τον εγκαταστήσουμε για πάντα στη δυστοπία. Θα ζει σ’ έναν κόσμο δυστοπικό, απάνθρωπο».

«Ο Βάνια είναι ένας παραιτημένος. Διαπιστώνει όλες τις αιτίες, αλλά δεν κάνει τίποτα. Λειτουργεί με έναν ιδιαίτερα μοιρολατρικό τρόπο. Θεωρεί πως ο χρόνος του πέρασε. Έχει πειστεί πως δεν μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα και αφήνεται σ’ αυτά. Η συσσώρευση τόσων ηττών και αποτυχιών τον έχει γονατίσει. Είναι με λίγα λόγια ένας 'επαγγελματίας' ηττημένος άπελπις. Αυτό τον καθιστά στα μάτια του ηρωικό».

** Αποσπάσματα από συνέντευξη του Γιώργου Κιμούλη στην Αυγή για τον «Θείο Βάνια», την παράσταση που ανεβαίνει την επόμενη Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου, στο (υπέροχο!) Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.