Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Όρθιοι στο σινεμά...

«ΚΑΝΑΣ ΠΡΩΙΝΟΣ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ» - ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ «ΚΟΙΛΙΕΣ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ» ΚΑΙ Η ΑΡΧΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΔΟΥ              

Υπήρχε εποχή που πηγαίνοντας στα εκδοτήρια του κινηματογράφου μαθαίναμε από την ταμία ότι «έχει μόνο για ορθίους». Και εμείς βγάζαμε εισιτήριο «μόνο για ορθίους», φυσικά με την ίδια τιμή των καθημένων σε αίθουσες που μπορεί να ήταν
εξακοσίων, ίσως και οκτακοσίων ατόμων. Υπάρχουν ακόμα αυτά τα σινεμά σε Αθήνα και Πειραιά για να θυμίζουν τη χρυσή εποχή του κινηματογράφου (ναι, και Πειραιά, και ας διαθέτει το κέντρο της πόλης μόνο δύο κινηματογράφους). Διασώζονται σαν μνημεία ενός περασμένου πολιτισμού. Κάτι, ας πούμε, σαν τις πυραμίδες της Έβδομης των Τεχνών! Μόνο που αυτά τα μνημεία λειτουργούν και σήμερα, αλλά στις περισσότερες προβολές της εβδομάδας, ιδιαίτερα τις καθημερινές, έχουν θεατές που μετριούνται στα δάχτυλα (κυριολεκτικά στα δάχτυλα) έτσι που είναι διάσπαρτοι στις αχανείς αίθουσες. Πέντε, δέκα, άντε είκοσι –όχι παραπάνω.

Κάποια στιγμή βρέθηκα σε μια αθηναϊκή αίθουσα (και  εδώ έγραψα τότε έκπληκτος «Σαν να ήρθε το τέλος του σινεμά») να είμαι ο μοναδικός θεατής. Συνέβη στην Αλκυονίδα που είναι μία από τις δύο (μαζί με το αυτάδελφο Studio) κιβωτούς κινηματογραφικών ταινιών τέχνης. Ένιωσα άβολα, αμήχανα και σαν απομεινάρι ενός παρωχημένου κοινού μιας άλλης εποχής. «Να φύγω, μην παίξετε μόνο για εμένα» είπα στον αιθουσάρχη. «Εμείς θα κάνουμε προβολή και χωρίς θεατές, δεν κλείνει ο κινηματογράφος» μου απάντησε έχοντας στη φωνή εκείνο το πείσμα που διατηρεί σε λειτουργία αυτές τις αίθουσες και δεν έγιναν σούπερ μάρκετ ή εμπορικά κέντρα όπως πολλές άλλες. (Πρόχειρα θυμάμαι δύο Σκλαβενίτης που έχουν φτιαχτεί σε παλιά σινεμά του Πειραιά –στην Καλλίπολη ο ένας, στο Πασαλιμάνι ο άλλος– και έναν Βασιλόπουλο στην Πατησίων, στο θρυλικό Ράδιο Σίτι, το πρώτο νομίζω που πρόβαλε ταινίες σινέραμα και εκεί εκτονώσαμε ένα μέρος από την ενέργεια του νεανικού πάθους για σινεμά).

Σε αυτές, λοιπόν, τις αίθουσες-μαυσωλεία, βλέπαμε, όρθιοι πολλές φορές, ολόκληρες ταινίες ακούγοντας στα διαλείμματα περιπαικτικές φωνές: «Βρε, κάνας πρωινός να κάτσουμε και εμείς!» Γιατί τότε αρκετοί ήταν εκείνοι που με το ίδιο εισιτήριο παρακολουθούσαν την ταινία δύο και τρεις φορές, για να τις ευχαριστηθούν ή για να περάσουν μερικές ακόμα ώρες της εξόδου τους χωρίς πρόσθετο κόστος.

Τώρα σε αυτά τα σινεμά, με την κλασική μορφή της «κοιλιάς της φάλαινας» (παλιός χαρακτηρισμός για τις μεγάλες σκοτεινές κινηματογραφικές αίθουσες) κάθεσαι όπου θέλεις, όπως θέλεις, σε όσες θέσεις θέλεις για να ακουμπήσεις το μπουφάν και την τσάντα σου ή να απλώσεις δεξιά, αριστερά τα χέρια σου. Μαζί νιώθεις ένα κομμάτι από την αρχοντιά του κόκκινου βελούδου στα καθίσματα και στους διαδρόμους που είχαν αυτά τα σινεμά. Κάτι που δεν μπορείς να νιώσεις στα σύγχρονα– πολύ χρήσιμα για την κινηματογραφική σου ενημέρωση, είναι αλήθεια– πολυσινεμά, με τις πολλές, σχετικά μικρές, αίθουσες.

Αυτές τις αίθουσες που πήραν τις ταινίες από τις  «πυραμίδες» και τις πήγαν στα «δωμάτια» με τα υπερσύγχρονα συστήματα εικόνας και ήχου. Όπου μαζί με τα ντόλμπι ντίτζιταλ σαράουντ, ακούς στερεοφωνικά τα χρατς-χριτς του ποκ κορν που σπάει από ταχυκίνητους τραπεζίτες. Τα ακούς δεξιά, αριστερά, μπροστά και πίσω σου. Ήχοι-στέρεο για δυνατά νεύρα.

Δ.Β.

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει