Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Ο ανόητος θαμώνας του Φίλιον

Ο ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΗ LIFO ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΑΠΛΩΜΕΝΟ ΧΥΔΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΝΑΚΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕ ΠΟΥ ΒΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΗ ΑΘΗΝΑ, ΓΙΑ ΤΑ «ΓΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΑ», ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ «ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΗΜΟ ΝΑ ΦΑΝΟΥΝ ΤΡΕΝΤΙ» κ.ά.

«Το κείμενο που ακολουθεί το αποτελούν ερανίσματα από το εντιτόριαλ της Lifo που κυκλοφόρησε σήμερα, Πέμπτη, και το οποίο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δεν τον αναδημοσιεύουμε ολόκληρο, αλλά παραπέμπουμε στο τέλος με λινκ στην πηγή τού κειμένου: 

«Αυτός ο ασήμαντος τυπάκος που έκανε στη ζωή του μόνο ανοησίες, απλώνεται χυδαία στην καρέκλα του Φίλιον και λέει: "Ήταν μεγάλη λέρα ο Χατζιδάκις, τι νομίζεις!"
»Έχει γνώμη για όλους - ακόμα και για τα πρόσωπα που ο χρόνος τα ζύγισε και τα βρήκε ανθεκτικά.

»Δεν τα ξέρει. Ξαναλέει τα κουτσομπολιά που άκουσε από το χολερικό παρεάκι της Αθήνας. Που όλα μειώνουν, συγχύζουν, προσβάλλουν οτιδήποτε πάει να ξεμυτίσει.

»Το κάνει για να φανεί μοντέρνος. Γκρεμίζει το ναό, νομίζει. Νομίζει ότι όσο πιο κυνικός, σαρκαστικός, ανίερος ακουστεί, τόσο πιο πολύ θα αναδειχτεί η καινοτόμος λάμψη του (…)»

«(…) Η Τέχνη δεν γκρεμίζει το παλιό―  το αναγεννά. Ο τρόπος που ο Μπέηκον ξαναζωγράφισε τον Καρδινάλιο του Βελάσκεθ είναι μια πράξη δέους και ιερής μανίας. Σαν να χτυπιέσαι πάνω στον τοίχο του Χρόνου, να τον διαρρήξεις και να μιλήσεις με τους νεκρούς που σ΄ έφτιαξαν (…)»

«(…) Ουδέποτε η Αθήνα είχε τόσους οργανισμούς, ιδρύματα, φορείς, κληροδοτήματα, επιχειρηματίες, συλλέκτες, γκαλερίστες κ.λπ. που να παράγουν ή να προάγουν τις Τέχνες. Ποτέ πριν δεν γίνονταν τόσα φεστιβάλ, τόσες συναυλίες, τόσα events. Ποτέ πριν δεν υπήρχαν τόσοι στιλάτοι πρωτοπόροι των τεχνών, τόσοι καλοντυμένοι ιδαλγοί της υπαρξιακής οδύνης (…)».

«(…) η ασθματική παραγωγή κουλτούρας δεν έχει ουδεμία θερμότητα. Το μυαλό  είναι αλλού. Στο στιλ. Στο μπράντινγκ. Στην καλλιγραφία. Στο κούφιο χειροκρότημα των media- όσο διαρκεί ένα publi.

» Ευτυχώς, μέσα στον ορυμαγδό, εμφανίζονται κάποια πρόσωπα απ΄ το πουθενά. Συνειδητά  εκτός κυκλώματος, χωρίς πάντα να πετυχαίνουν, ωστόσο εγκατεστημένα μέσα στον πυρετό τους. Γνήσια της ποίησης παιδιά. Που δεν έχουν καημό να φανούν τρέντι, να τους καλέσουν σε κοσμικά δείπνα, ή να γίνουν μια μέρα υπουργοί. Που πιστεύουν στην τέχνη τους και είναι αυτάρκεις μέσα στους θεϊκούς μπελάδες της»

** Ολόκληρο το κείμενο του άρθρου, που έχει τίτλο «Η Τέχνη είναι ένα ζεστό περίστροφο», θα το βρείτε εδώ. Η εικονογράφηση της αναδημοσίευσης είναι δική μας. 

Ακολουθήσετε το μπλογκ του Harddog στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει