Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Όταν ο έρωτας γίνεται πόλεμος

Η διαδρομή του ταξιδιού αρχίζει το 1949, τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου. Είναι ένα ταξίδι στην ψυχροπολεμική Ευρώπη της δεκαετίας του ’50, με αλλεπάλληλους σταθμούς εντός και εκτός τού Ανατολικού Συνασπισμού.

Ο (κινηματογραφικός) Ψυχρός Πόλεμος τού Πάβελ Παβλικόφσκι είναι η ιστορία έρωτα και πάθους με φόντο μια σειρά από πόλεις: Βαρσοβία, Παρίσι, Βελιγράδι, Ανατολικό Βερολίνο. Σε μια οντισιόν για τη στελέχωση φολκλόρ χορωδίας με ταλέντα που θα αξιοποιηθούν για τη διάδοση της παραδοσιακής μουσικής και χορού της Πολωνίας –φυσικά και την ιδεολογία του καθεστώτος– η ταλαντούχα Ζούλα (Τζοάνα Κούλιγκ) καταπλήσσει από την πρώτη στιγμή τον κριτή μουσικό Βίκτορ (Τομάς Κοτ). Ο θαυμασμός του για τη νεαρή επαρχιώτισσα εξελίσσεται σε έναν θυελλώδη έρωτα, με χωρισμούς, επανενώσεις, ασπρόμαυρες αποτυπώσεις του κλίματος της εποχής και με την προσπάθεια του καθεστώτος να εκμεταλλευτεί προπαγανδιστικά την υπέροχη χορωδία παραδοσιακών τραγουδιών και χορών.

Δύο ατού της ταινίας, πέρα από τη δράση, τη σκηνοθεσία κ.λπ., οδηγούν στην εκτίμηση ότι είναι μία από τις κορυφαίες που θα δούμε στην κινηματογραφική περίοδο που κυλάει. Το ένα είναι η ασπρόμαυρη φωτογραφία της σε μικρότερο από τα καθιερωμένα, σχεδόν τετράγωνο, κάδρο (αναλογία 4:3 που θεωρείται «ακαδημαϊκό» στον κινηματογράφο και προσφέρεται για κοντινά πλάνα στα πρόσωπα, αλλά στην περίπτωση του Παβλιτσένκο και οι χώροι είναι εκπληκτικοί.) Το άλλο πλεονέκτημα είναι το πλούσιο μουσικό της μέρος με τη μουσική και χορευτική παράδοση της Πολωνίας .

Το σενάριο με πολλά άλματα στη δράση και στο χρόνο, είναι ελλειπτικό, αφαιρετικό και προσεκτικά δομημένο. Υπηρετείται από την υψηλής αισθητικής σκηνοθεσία του Πολωνού δημιουργού, που έζησε για χρόνια στο Λονδίνο. Ο τίτλος της ταινίας, Ψυχρός Πόλεμος (Cold War), έχει διττή ερμηνεία. Πέρα από την κατάσταση που επικράτησε στην Ευρώπη και στον κόσμο για δεκαετίες, δηλώνει και την ψυχροπολεμική σχέση του πρωταγωνιστικού ζεύγους που έχει οδηγήσει τον έρωτα του στα χαρακώματα. Γιατί κάποιες φορές –στις συναρπαστικές κλειστές στροφές της διαδρομής της ζωής– ο έρωτας είναι πόλεμος με διαρκείς ανακωχές και αναθερμάνσεις.

Ο Παβλικόφκσι σε έναν επιτυχημένο συνδυασμό πλοκής, μουσικής και εικόνας, ρεαλιστικής και ρομαντικής μαζί, βγάζει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα: κινηματογραφικό, εικαστικό και μουσικό. Προτείνουμε την ταινία ανεπιφύλακτα.  

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει