Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Κάθε πρωί το περιθώριο στη σελίδα τής ζωής είναι όλο και πιο κοντά μας

Ο ΠΑΛΙΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ, ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΣΤΗ ΣΑΧΑΡΑ, 240 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ, Η «ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ» ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ

Οι μέρες μυρίζουν καινούργιο μήνα. Πώς είναι όταν μπαίνεις σε φρεσκοασπρισμένο δωμάτιο; Έτσι ή σχεδόν έτσι! Αυτήν την αίσθηση, της νωπής μπογιάς, έχει
και τούτο το τεύχος, τελευταίο του φθινοπώρου και ένα από αυτά που ανοίγουν τον δρόμο στον δεύτερο χρόνο του iRun. Το οποίο –το έχετε καταλάβει πια– ήρθε για να εγκατασταθεί, να γίνει μόνιμη φιγούρα στο τοπίο τού Τύπου και του αγνού ερασιτεχνικού αθλητισμού.

Οι διαδρομές του Νοεμβρίου και πάλι πολλές. Και όμορφες. Και σημαντικές. Και με την προοπτική να γίνουν αξέχαστες όταν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περάσουν. Ιδιαίτερα αξέχαστες για κάποιους (πολλούς;) από εμάς, των οποίων πριν από μερικά χρόνια η πολυθρόνα μπροστά από την τηλεόραση ήταν προέκτασή μας, μέλος του σώματός μας. Και ανάμεσα στην πλάτη μας και στο ερεισίνωτο της καρέκλας δεν χωρούσε να περάσει μήτε ο αέρας, τόσο κολλημένα που ήταν και τα δύο –πλάτη δική μας και πλάτη πολυθρόνας.

Παλιές συνήθειες, μεταδοτικές από τον έναν στον άλλον σαν χασμουρητό, αποτινάχθηκαν όταν μέσα από το τρέξιμο –το τρέξιμο χωρίς το άγχος του πρωταθλητισμού– αποκαλύφθηκαν εξαφανισμένα νοήματα, καταπλακωμένα από τις επαναλήψεις της καθημερινότητας, μετά από άπειρες κατολισθήσεις βαριεστιμάρας.

Υπερβολές, θα πείτε. Ναι υπερβολές, αλλά εν μέρει. Κοιτάξτε γύρω σας, κοιτάξτε και πίσω σας. Θα δείτε πολλούς και πολλές που μοναδικός προορισμός της ζωής τους ήταν το αδιέξοδο. Κοιτάξτε μετά πλάι σας, να αντικρίσετε όλους αυτούς που τρέχουν μαζί σας, μαζί μας. Άλλοι τρέχουν λίγο, άλλοι πολύ και κάποιοι σε γιγάντιες αποστάσεις, όπως ο νεαρός που θα πάρει μέρος (και μιλάει σήμερα στο iRun) σε έναν υπερμαραθώνιο μεγάλο, τεράστιο, σαν τα φαραωνικά έργα: στα 240 χιλιόμετρα της Σαχάρας!

Εντάξει, η ταπεινότητα των περισσότερων που τρέχουν στις ελληνικές διοργανώσεις έχουν και ανάλογες ταπεινές βλέψεις. Δεν κόπτονται απαραίτητα για τους χρόνους, για τις πρωτιές, για τις θέσεις. Σημασία έχει πρώτα η συμμετοχή, ύστερα ο τερματισμός και όλα τα άλλα έπονται. Υπάρχει εν πολλοίς η λογική του καραβανιού. Για το οποίο μια κενυάτικη παροιμία λέει ότι η τελευταία καμήλα της σειράς προχωράει το ίδιο γοργά ή το ίδιο αργά με την πρώτη.

Σημασία έχει ότι τρέχοντας σε αυτούς τους αληθινά λαϊκούς αγώνες έχουμε κερδίσει μία από τις μικρές χαρές της ζωής, ανεξάρτητα με επιδόσεις που ελάχιστη σημασία έχουν σε αυτό το αθλητικό «καραβάνι».

Τη μεγαλύτερη σημασία έχει ότι πάμε κόντρα στο φθορά και στον χρόνο και έτσι μεταθέτουμε τα όρια. Τα όρια του σώματος και της ψυχής μας. Θυμάμαι στα  μαθητικά μας χρόνια, που ένας φωτισμένος φιλόλογος μάς έλεγε συχνά και επίμονα: μην ξεχνάτε ότι «από μια ηλικία και μετά, κάθε πρωί που θα ξυπνάτε το περιθώριο στη σελίδα της ζωής θα είναι όλο και πιο κοντά σας». Χρειάστηκε να περάσουν μερικές δεκαετίες για να καταλάβω τι εννοούσε. Γι αυτό, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σπρώχνουμε τα περιθώρια– να μετακινούμε τα όριά μας δηλαδή. Όσο πιο σταθερά γίνεται, όσο πιο μακριά.
Καλό, ήρεμο και αθλητικό Νοέμβρη, φίλοι.

** Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου του ειδικού free press περιοδικού iRun με τίτλο «Μετακινώντας τα όρια». Είναι η μηνιαία συμμετοχή-προσφορά του μπλογκ του Harddog στην έκδοση του καλού και χρήσιμου περιοδικού. 

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει