Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Μια άλλη ανάγνωση για την τραγωδία στις Βουλιαράτες

Ο ελληνισμός της Αλβανίας κηδεύει το μεσημέρι της Πέμπτης έναν νέο άνθρωπο, έναν 35χρονο Έλληνα, τον Κωνσταντίνο Κατσίφα, που έπεσε νεκρός από τα πυρά των αλβανικών ειδικών δυνάμεων. Η τραγική
κατάληξη ενός επεισοδίου που ξεπερνά τα όρια της απλής μειονοτικής διαφοράς, δεν έχει μία ανάγνωση, έχει πολλές. Μερικές από αυτές τις βρίσκουμε σε άρθρο του onemen.gr από το οποίο επιλέξαμε μερικά αποσπάσματα. Οι τίτλοι σε κάθε παράγραφο είναι δικοί μας, του μπλογκ, όπως και τα έντονα μαύρα γράμματα. 

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ «ΕΙΔΗΣΗ». Την ίδια στιγμή, το ελληνικό ίντερνετ γέμισε με fake news τα οποία ανέβαιναν ασταμάτητα, χωρίς καμία διασταύρωση. Όταν καταρρίπτονταν, όπως για παράδειγμα έγινε με το σενάριο ότι σύρθηκε για 7 μέτρα και εκτελέστηκε εξ επαφής στο κεφάλι, η είδηση παραχωνόταν και ο ειδησεογραφικός οργανισμός που την αναπαρήγαγε γινόταν άμεσα ύποπτος ή, ακόμα καλύτερα, προωθούσε τα αλβανικά συμφέροντα. Στο τέλος, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, με την αλληλουχία fake news και κατάρριψής τους, μένει μια τελείως θολή εικόνα που απλά γίνεται αφορμή για να ηρωοποιηθεί κάποιος.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ. Σκοτώθηκε ένας δικός μας, ένας ομοεθνής, και αφού ήταν δικός και ομοεθνής δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για την προβολή μιας άλλης πραγματικότητας. Στον απόηχο του γεγονότος ακολουθεί συμπλοκή στον Γέρακα μεταξύ νεαρών Ελλήνων και Αλβανών. Ο καθένας πήρε τις βεβαιότητές του έτοιμος να σπάσει στον ξύλο τις βεβαιότητες του απέναντι.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ. Κάποιες πράξεις της αλβανικής αστυνομίας, με πρώτη και καλύτερη την τελείως αργοπορημένη παράδοση της σορού του στην οικογένειά που τον θρηνεί είναι προφανέστατα απαράδεκτες. Η πρώτη όμως αντίδραση απέναντι σε μια απαράδεκτη συμπεριφορά δεν μπορεί να είναι ούτε η ηρωοποίηση, ούτε η εξιδανίκευση, ούτε το εθνικιστικό μίσος. Ο ρόλος κάθε πολιτισμένου κράτους το 2018 είναι να επιζητά τη διπλωματία.

ΟΙ ΓΕΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑΝ ΠΟΛΕΜΟ. Ζούμε σε μια χώρα οι νεότερες γενιές της οποίας ευτυχώς(!) δεν έζησαν τη φρίκη του πολέμου. Το γεγονός αυτό κάνει το κάλεσμα στα όπλα πολύ πιο εύκολο. Με την πρώτη υποψία κρίσης ο πόλεμος γίνεται η πρώτη λύση λες και οι διεθνείς σχέσεις και η διπλωματία είναι απλά οι βαρετοί τύποι που μας χωρίζουν από το να αρχίσει το ταβερνόξυλο.

** Το άρθρο του oneman υπογράφει ο Νίκος Σταματίνης. Ολόκληρο θα το βρείτε εδώ.

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει