Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Η ιδεολογία των τάλεντ σόου

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΧΑΖΕΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΜΕ 

(...) Τώρα ήρθε η ώρα να γίνουμε ειλικρινείς. Ας φανταστούμε μια εικόνα που λίγο-πολύ όλοι έχουμε παραχωμένη κάπου στο μυαλό. Στην κεντρική σκηνή ενός από αυτά τα show, ας πούμε στην προκειμένη ενός show που αναζητά τραγουδιστές, εμφανίζεται ένας διαγωνιζόμενος με κινητικά
προβλήματα ή χωρίς συμβατική ομορφιά ή ένας άνθρωπος που είναι ή υπήρξε άστεγος. Πριν καν ακούσουμε τη φωνή του διαγωνιζόμενου αυτού, τη στιγμή που παρουσιάζεται σύντομα μια περίληψη της ζωής του, ξέρουμε -ακριβώς επειδή έχουμε εμπειρία από το είδος αυτού που βλέπουμε- ότι ο διαγωνιζόμενος αυτός θα έχει ξεχωριστό ταλέντο. Οι κριτές θα μιλήσουν για αυτόν με ενθουσιασμό, θα τον συγχαρούν για το θάρρος του και για τη δύναμή του να βγει μπροστά παρά τα προβλήματά του. Συνήθως θα δηλώσουν έκπληκτοι από το ταλέντο του. Κάθε talent show που σέβεται τον εαυτό του  έχει μια τέτοια ιστορία να αφηγηθεί. Εξάλλου, ακόμα και αν τηλεοπτικά δεν μας γεμίζει το μάτι, το κομμάτι της παρουσίασης της ζωής του εκάστοτε διαγωνιζόμενου είναι τελείως δομικό για το ίδιο το show, ακριβώς επειδή τελικά αυτό δεν αναζητά τελικά ταλέντα, όσο επιζητά κυρίως να στήσει μια ιστορία επιτυχίας. Οι ιστορίες με happy ending έχουν από καιρό γίνει κουραστικές στο κομμάτι του κινηματογράφου και της μυθοπλασίας γενικότερα. Τη θέση τους έχει πάρει μια πραγματική ιστορία επιτυχίας ενός ανθρώπου και όχι ενός ηθοποιού.

(...) Όλα αυτά τα show έχουν μια δική τους "ιδεολογία" και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ξεκίνησαν από την πρωτεύουσα του παγκόσμιου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ. Η βασική ιδεολογία είναι αυτή της ισότητας ευκαιριών, ότι όποιος και αν είσαι, αν δουλέψεις σκληρά, βρεις τους κατάλληλους ανθρώπους και (κυρίως!) αρπάξεις την ευκαιρία που σου παρουσιάζεται, τότε μπορείς να γίνεις κάτι σημαντικό. Αυτή η ιδεολογία περνάει φανερά στους ίδιους τους διαγωνιζόμενους που γεμίζουν τις οντισιόν αναζητώντας μια ευκαιρία σαν να απαντάει σε μια απορία που ειλικρινά είχα πάντα: πόσοι πια Έλληνες θέλουν να γίνουν τραγουδιστές; Αυτή η ψευδαίσθηση ευκαιριών αποκτά την πιο πρακτική πτυχή της μέσα από τη συνεχή παρουσίαση ιστοριών επιτυχίας στα μαζικά κοινά της τηλεόρασης. Τα talent shows τα θέλουμε ταυτόχρονα για να χαζέψουμε και να ονειρευτούμε. Για να θαυμάσουμε και να νιώσουμε αυτοπεποίθηση με το να συμμετάσχουμε στη συλλογική απόρριψη του διαγωνιζόμενου.

** Δύο αποσπάσματα από το ενδιαφέρον άρθρο του Νίκου Σταματίνη στο oneman.gr. Τίτλος του «Τι ψάχνουν τελικά όλα αυτά τα ταλέντα». (Οι λέξεις με μαύρα έντονα γράμματα επιλέχθηκαν από εμάς). Δείτε το άρθρο ολόκληρο εδώ