Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Αποχαιρετισμός (4)

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΑΚΙΡΗ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΟΜΗ*

Την Τετάρτη το πρωί ήμουν δίπλα του. Μόλις είχα μάθει ότι είχε εισαχθεί και πάλι στο νοσοκομείο και τα πράγματα ήταν δύσκολα. Μέχρι πριν από λίγες μέρες έμπαινε στο ίντερνετ και ερευνούσε ό.τι αφορούσε την ασθένειά του. Άλλωστε όλη του η ζωή ήταν μια έρευνα, μια ανησυχία, ένα χτίσιμο της ιστορίας
του ποδοσφαίρου. Όμως οι δυνάμεις του δεν τον βοηθούσαν. Εδώ και ένα μήνα στο τηλέφωνο του σπιτιού είχαν σταματήσει οι κλήσεις από το 21080.... Σπάνια το σήκωνα εγώ, αφού προλάβαινε η γυναίκα μου, για να ακούσει τον "τόσο ευγενικό και γλυκομίλητο κύριο". Ο κυρ Αντρέας είχε σιωπήσει. Σημάδι ότι δεν μπορούσε πια, γιατί με την παραμικρή ικμάδα δυνάμεων θα συνέχιζε.

Μου το επιβεβαίωσε η Μίνα ότι δεν ασχολείτο με το δικό του κόσμο, της έρευνας. Με ανησύχησε, κακό σημάδι! Την Τετάρτη έκανε αγώνα να μου μιλήσει, με ευχαρίστησε φέρνοντας το χέρι στην καρδιά. Έκανα κι εγώ μια αμήχανη χαζή προσπάθεια, να του δείξω ότι δεν έχει αλλάξει τίποτε... "κυρ Αντρέα, πέθανε ο Αλούπης, θα μου δώσεις ημερομηνία γέννησης;"... Με κοίταξε και μου απάντησε όσο μπορούσε ψιθυριστά... "καλός παικτάκος", κουνώντας το χέρι χαρακτηριστικά.

Τα άσχημα νέα τα τελευταία εικοσιτετράωρα έτρεχαν σαν να ήταν ειδησεογραφία αγωνιστικής ημέρας! Ο τελευταίος των μεγάλων ήταν 80 ετών, αλλά το έργο του δεν έχει ηλικία! Ήταν σβέλτος, αποφασιστικός με ζωντάνια 20χρονου, με σχέδια για το μέλλον, αλλά και ανησυχία να προλάβει... Του ζητούσα κάτι... "Κλείσε, παίρνω ένα τηλέφωνο και σε παίρνω πίσω", ήταν η ατάκα του.

"Δημήτρη, έχω πλέον τις ημερομηνίες γέννησης όλων των διεθνών", μου είχε πει πριν από κανένα χρόνο. "Είναι δύσκολο όμως να βρω εκδότη, αλλά δεν έχω καθαρογράψει και όλα τα βιογραφικά".
Τον περασμένο Μάιο έτρεξε πρώτος σε μια συνάντηση φίλων δημοσιογράφων και ερευνητών, που τον κάλεσα. Η αγωνία του να παράγει έργο ήταν ορατή και από ανθρώπους που τον έβλεπαν για πρώτη φορά.

Κάθε μέρα κάτι μου ζητούσε, κάτι του ζητούσα... Τώρα κυρ Αντρέα μείναμε με την τεράστια κληρονομιά σου, αλλά θέλαμε κι άλλο... κι άλλο... Μοναδικέ, χάρηκα που σε γνώρισα και πορευτήκαμε για όσο πορευτήκαμε μαζί! Συλλυπητήρια στη Μίνα, στον Παναγιώτη, συλλυπητήρια στον κόσμο του ποδοσφαίρου!

* Από το fb