Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Αποχαιρετισμός (2)

ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΓΑΡΤΑΝΗ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΟΜΗ* 

Ένα τηλέφωνο, πριν πολλά χρόνια, στάθηκε αφορμή να γνωριστούμε. Ένας ευγενέστατος κύριος στην άλλη γραμμή.
"Μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε; Μου είπαν ότι γνωρίζετε τούρκικα κι έχετε φίλους δημοσιογράφους στην Τουρκία. Ονομάζομαι Ανδρέας Μπόμης και είμαι συνάδελφος"! Άκου συνάδελφος... Σε εποχές που έγραφα τα πρώτα μου χιλιόμετρα στην πιάτσα, ολόκληρος Μπόμης να σε αντιμετωπίζει ισότιμα... Και στον πληθυντικό, μάλιστα...

Μου ζήτησε την ακριβή ημερομηνία γέννησης του Λευτέρη Αντωνιάδη Κιουτσουκαντωνιάδη, όπως τον ξέρουν απέναντι), του παίκτη-θρύλου του τουρκικού ποδοσφαίρου. Ακούραστος, μάζευε στοιχεία για ένα από τα αλμανάκ του που άφησαν εποχή, και τα φυλάω ακόμα. Μου είπε ότι στην Ελλάδα τον έχουν με άλλη ημερομηνία γέννησης και στην Τουρκία με άλλη, και ήθελε να το ξεκαθαρίσει. Με την σημασία στη λεπτομέρεια που έχουν μόνο οι μεγάλοι και οι μερακλήδες.
Δέχτηκε τον ενθουσιασμό μου με συστολή. Του μίλησα με πάθος για το "Italia '90", την έκδοση-ποίημα για το Μουντιάλ της Ιταλίας, που μου έδωσε την τελική ώθηση να ασχοληθώ κι εγώ μ' αυτή τη δουλειά. "Ε, καλά, τα παραλές, όντως καλή δουλειά ήταν, δουλέψανε πολλά παιδιά". Μου' κανε εντύπωση αυτή η συστολή. Ήταν τελείως ξένη με οτιδήποτε είχα βιώσει ως τότε σε "παλιό" δημοσιογράφο (και με οτιδήποτε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, θα ζούσα στη συνέχεια).

Για να τον εντυπωσιάσω, του βρήκα το τηλέφωνο του ίδιου του Λευτέρη. Όταν του το έδωσα, έκανε σαν μικρό παιδί. Είπα μέσα μου "μακάρι να γράψω τόσα χρόνια στη δημοσιογραφία όσα αυτός και να' χω το ίδιο πάθος γι' αυτή τη δουλειά". Αυτή η σημασία στη λεπτομέρεια έδινε ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στις δουλειές που επιμελούνταν. Για όσους από εμάς έχουν μικρόβιο με την ιστορία του ποδοσφαίρου, οι δουλειές που άφησε πίσω του έχουν ανεκτίμητη αξία.

Έκτοτε "συνεργαστήκαμε" αρκετές φορές. Έγινα ο..."τουρκολόγος" του, κι ας μην με χρειαζόταν πάντα. Διπλοτσέκαρε. Προφορές, ομάδες, συμμετοχές, λεπτά των γκολ, τα πάντα. Με αφορμή αυτές τις "συνεργασίες" μιλήσαμε πολύ. Μου έκανε την τιμή να παραβρίσκεται στην παρουσίαση του δικού μου πονήματος για τα Παγκόσμια Κύπελλα, πριν 4 χρόνια.

Εκτίμησα τη βαθιά του ευγένεια, το επίπεδό του, το πώς αντιμετώπιζε τη δημοσιογραφία και το ποδόσφαιρο, το λατρεμένο του σπορ. Δεν τον "έζησα" επαγγελματικά όσο άλλοι. Κρατάω, όμως, τις στιγμές μας και τα λόγια του σαν κάτι πολύτιμο.

Μια βαθιά υπόκλιση στον Ανδρέα Μπόμη, που έφυγε για το τελευταίο ταξίδι. Έναν ευπατρίδη της δημοσιογραφίας, από αυτούς που δεν βγαίνουν πια. Φεύγουν και χάνονται και αφήνουν αυτή τη ρημαδοδουλειά πολύ φτωχότερη. Ελαφρύ το χώμα...

* Από το fb