Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Αποχαιρετισμός (1)

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ*

1982. Στα 15 μου πέρασα για πρώτη φορά την πόρτα του Φωτός. Στο Μέγαρο της Βραδυνής. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά
τα μεγαθήρια της δημοσιογραφίας. Άλλες εποχές που στους μικρούς δεν έδιναν σημασία. Υπήρχαν όμως κι εξαιρέσεις. Ο πιο γλυκός άνθρωπος που βλέπαμε με δέος ήταν ο Νίκος Αντωνιάδης. Ο πιο αγαπητός, ο πιο καλοσυνάτος. Και σημείο αναφοράς. Ο κυρ Θόδωρος αυτόν είχε βάλει τελευταίο μισθολόγιο. Το 1982. Έπρεπε να περάσει μια τετραετία για να μπει ο επόμενος. Ο Κώστας Σαρρής που έφυγε μικρός στην αγαπημένη Ρόδο. Τον Νικόλα τον αγαπούσα όχι μόνο για την στήριξη του στα δύσκολα χρόνια, αλλά και γιατί ήταν εξπέρ στον στίβο που μετά το ποδόσφαιρο ήταν η λατρεία μου. Ο Νικόλας τελευταία έδινε την μάχη με την παλιοαρρώστια. Έγινε άγγελος από σήμερα. Η δημοσιογραφία πενθεί και κάποιοι από μας περισσότερο γιατί ο Νίκος Αντωνιάδης ήταν στην καρδιά μου. Καλό ταξίδι...

* Από το fb