Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Τότε που κάθε κλικ είχε αξία

Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ - ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, Η ΓΗ ΘΑ ΣΤΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΧΙΟΝΙ ΑΠΟ ΜΕΓΑΠΙΞΕΛ

Οι δυο φωτογραφικές τεχνικές (ψηφιακή και αναλογική) είναι ξαδέρφες αλλά τους χωρίζουν αιώνες. Το πιο απλό: Στις ψηφιακές φωτογραφίες δεν μπορείς να γράψεις από πίσω, στη ράχη τους, όπως στις παλιές, στις χάρτινες. Ούτε ημερομηνίες ούτε ονόματα ούτε τόπους σε άπειρες δοτικές. Εν Πειραιεί, εν Κοζάνη, εν
Σαλαμίνι. Μήτε να τις στείλεις στον στρατιώτη κλεισμένες σε βαρύ, παχύ, φάκελο. Ναι, αλλά σου δίνουν την ελευθερία των απεριόριστων κλικ. Με σέλφι, με πανοραμικές, με ασπρόμαυρες ή χρωματιστές, με πειραγμένες για να μοιάζουν με ζωγραφική. Και όλα αυτά δωρεάν –μήτε λεπτό σου στοιχίζουν. Πας εκδρομή και φωτογραφίζεις την αναχώρηση, τη διαδρομή, τις στάσεις της διαδρομής, το πρόσωπό σου, τις σαγιονάρες σου, τα ακροδάχτυλα των παιδιών ξαπλωμένος/η στη θάλασσα, την άμμο της θάλασσας –σε αυτές τις πολλές, όσο η άμμος της θάλασσας, λήψεις. Τσάμπα! 

Στις αναλογικές φωτογραφίες δούλευες με 36άρια φιλμ ή 24άρια όταν δεν έβγαιναν τα ψιλά σου, μπορεί και με 12άρια στις αφραγκίες. Τότε επέλεγες τις στιγμές που ήθελες να διασώσεις. Προσεκτικά γιατί είχαν αξία ζωής και αξία τσέπης. Είχαν φορτίο ποιότητας και τη χάρης της προσεκτικής επιλογής εκείνες οι φωτογραφίες. Πρό-σε-χες! Γιατί πλήρωνες για το φιλμ, για την εμφάνιση, για την εκτύπωση, για την επανεκτύπωση αν έπρεπε να μοιράσεις την ίδια φωτογραφία σε κάποιους συνεικονιζόμενους. Τότε τα κλικ είχαν λεφτά, είχαν αξία, δεν ήταν πληθωριστικά όπως σήμερα.

Οι ψηφιακές φωτογραφίες έφεραν την αμεσότητα στην εικόνα και μια καταιγίδα από ανέξοδα φωτογραφικά κλικ. Από τη μια πρόσθεσαν στην απεικόνιση ταχύτητα και ευκολία, από την άλλη αφαίρεσαν τη μαγεία του σκοτεινού κουτιού, που ήταν η αναλογική φωτογραφική μηχανή, και εξαφάνισαν το θαύμα του σκοτεινού θαλάμου όπου συντελούνταν η μυσταγωγία της εμφάνισης και της εκτύπωσης. Τότε που οι λανθάνουσες εικόνες αναδύονταν σιγά σιγά στο φωτοευπαθές χαρτί, μέσα από τα χημικά υγρά του εργαστηρίου και πρόσωπα και σχήματα έπαιρναν τα χαρακτηριστικά τους.

Τώρα αναπαράγεις πανομοιότυπα την εικόνα άπειρες φορές. Ψηφιοποιείς τη ζωή σε στιγμές, σε υποδιαιρέσεις στιγμών, σε υποδιαιρέσεις των υποδιαιρέσεων. Διασώζεις και τα ανθυποασήμαντα της μέρας σου.

Στο πέλαγος των πίξελ, των κιλομπάιτ, των μεγαμπάιτ, των γιγαμπάιτ, στον ωκεανό των μικρών ασήμαντων στιγμών χάνονται οι μεγάλες όταν τις αναζητήσεις σε κάποιο σημείο της διαδρομής. Σκέφτομαι τους αρχαιολόγους του μέλλοντος που θα προσπαθούν αποδελτιώσουν τις ζωές των πολιτών τούτης της χώρας –και όχι μόνο– μελετώντας όλον αυτόν τον κουρνιαχτό της εικόνας που θα σηκώνεται με κάθε χτύπημα της αρχαιολογικής σκαπάνης στη ζωή μας. Και δισεκατομμύρια καρέ θα ανεβαίνουν ψηλά και μετά θα πέφτουν σαν χιόνι. Θα στρώνεται η γη με μεγαπίξελ. #Σκέψεις

Μπλόγκερ 

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει