Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Ο κινηματογράφος του Γιάννη

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΓΙΑ ΦΙΛΗΜΑ ΘΑ ΦΟΡΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΧΑΝΤΡΕΣ

Ο Γιάννης ο Δαλιανίδης ήταν το πιο ροκ άτομο που γνώρισα. Γιατί τον γνώρισα καλά και δούλεψα μαζί του πολλές φορές. Σε μια εποχή που το σινεμά είχε σαν μοντέλο του νεοέλληνα τον φτωχό μετανάστη ή τον
επίσης φτωχό αλλά τίμιο βιοπαλαιστή ή τον –πάντα φτωχό- φιλομαθή φοιτητή που έχει μια ζωή δύσκολη, συνυφασμένη με το κλάμα και τη χαροκαμένη μάνα του, ο Γιάννης θέλησε να φέρει στην Ελλάδα κάτι απ’τη χαρά, την ξεγνοιασιά και την –ανεδαφική αν θες-αισιοδοξία του Αμερικάνικου μιούζικαλ.

Γιατί ο Γιάννης ήταν χορευτής. Σαν χορευτής ξεκίνησε και παρέμεινε λάτρης του χορού και των σπουδαίων ξένων χορευτών. Όλων των χορευτών. Και του κλασσικού και της κλακέτας και της ντίσκο και του ραπ. Έβλεπε Michael Jackson και μελετούσε μια-μια τις κινήσεις του. Ο Γιάννης, που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο ίδιος πρωταγωνιστής σε μια κλαψιάρικη ταινία, μια και ήταν παιδί υιοθετημένο, φτωχό και αριστερών πεποιθήσεων (τι συνδυασμός!)
Κι όμως...Εκτός του ότι δεν πούλησε ποτέ την αριστερή του ιδεολογία, δεν πούλησε και την «δακρύβρεκτη» ιστορία της ζωής του. Να φανταστείς ότι οι περισσότεροι με τον θάνατό του έμαθαν για τις αριστερές του καταβολές επειδή είχε ζητήσει να γίνει πολιτική η κηδεία του και όχι θρησκευτική.

Ακόμα και οι δραματικές ταινίες που γύρισε-στην δεκαετία του ’60 πάντα- μιζέρια δεν είχαν. Για τις κωμικές δεν το συζητώ! Τις ξέρεις καλά. Η Καραγιάννη να κυνηγάει τον Βουτσά για να του κόψει τούφα και να του κάνει μάγια... ο μοναδικός Χρόνης Εξαρχάκος να χορεύει χορό της κοιλιάς ντυμένος χανουμάκι «Τράβα μαλλί, ανεβαίνουμε»... η Βλαχοπούλου μοδίστρα με το αθάνατο – Σούζυ τρως, Σούζυ και ψεύδεσαι και τρως!

Σκηνές ανθολογίας! Σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε να σηκώσει κεφάλι απ’τον μετεμφυλιακό σκοτωμό έβαλε μποά, πέρλες και μουσική. Ψεύτικα, ναι. Ακόμα και ζωγραφιστά πολλές φορές. Αλλά την ίδια στιγμή τόσο γνήσια. Τόσο απενοχοποιημένα! Δούλεψα μαζί του πολύ αργότερα. Σε τηλεοπτικούς καιρούς. Οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν με εκείνη την παλιά εμπνευσμένη εποχή. Εκείνος όμως είχε πάντα το ίδιο κέφι. Μην φανταστείς ότι ήταν τίποτα γλυκούλης και χαριτωμένος στη συνεργασία. Κάθε άλλο. Σκληρός και άτεγκτος στη δουλειά. Αλλά έντιμος και ντόμπρος. Και παθιασμένος. Παθιασμένος και με τους ανθρώπους και με ό,τι καταπιανόταν. Δεν ανεχόταν τον ατάλαντο.Όταν πάλι του άρεσε κάτι που έκανες ήταν σωστό περιβόλι!

Τα τελευταία χρόνια όταν συναντιόμαστε τον ρώταγα: Πότε θα κάνουμε ένα μιούζικαλ μαζί επιτέλους όσο ακόμα παίρνω τα πόδια μου; -Πέρασαν εκείνοι οι καιροί Ζωή μου, δεν έχω τις ίδιες αντοχές, απαντούσε.

Κι όμως...Όσο έχουμε τα νιάτα-έστω και μόνο στην οθόνη-μένουμε πάντα παιδιά! Καλό σινεμά εκεί πάνω, Γιάννη μας

Ζωή Ρηγοπούλου 
(Από τη σελίδα της στο fb) 

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει