Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Μια δύσκολη ραδιοφωνική βραδιά για τον Μάνο Τσιλιμίδη

Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ, ΟΙ ΦΤΑΙΧΤΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΠΟΥ «ΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ», ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑΤΙ «ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ»

Ο Μάνος Τσιλιμίδης κάνει καλές εκπομπές, πολύ καλές. Προσεκτικά δομημένες, είτε πρόκειται για βραδινές, στις οποίες έχει πολυετή πείρα (από το δημόσιο ραδιόφωνο ακόμα) είτε για ημερήσιες. Εκπομπές λόγου που,
πολλές φορές, ενημερώνουν πλατιά, φιλοξενώντας καλεσμένους που πλημμυρίζουν ψυχικά και πνευματικά τον ακροατή με όσα τον πληροφορούν. Τα θέματά του πολλά: Πολιτισμού, Γλώσσας, Τέχνης, Λογοτεχνίας, Ποίησης –ακόμα και Λαογραφίας, κατά κάποιο τρόπο, όταν βάζει θέματα για προσωπικές αναμνήσεις γύρω από συνήθειες, παραδόσεις, έθιμα. Οι εκπομπές του, ακόμα και όταν βγαίνουν στο μικρόφωνο μόνο ακροατές που λένε τα δικά τους, άλλοτε ενδιαφέροντα άλλοτε –τις περισσότερες φορές– αδιάφορα, έχουν ρυθμό και ισορροπία. Ξέρει πώς να τους κατευθύνει, πότε να τους διακόψει (κάποτε άκομψα, κάποτε ευγενικά απόλυτα), πότε να τους ρωτήσει κάτι για να στύψει λίγες σταγόνες ενδιαφέροντος, αν ξεφεύγουν με πολυλογίες και αδιάφορες αναφορές.
αλλά

Μπορείς και να τις πεις εκπομπές συντροφιάς όπου συχνά αναδεικνύεται η μοναξιά του κόσμου, η μοναχικότητα βασανισμένων ανθρώπων, η ανάγκη να μιλήσουν κάπου σαν διέξοδο στον απομονωτισμό τους. Σε αυτές τα καταφέρνει πολύ καλά –όπως τα είχε καταφέρει και στις (ημερήσιες εκείνες) εκπομπές συνεντεύξεων με καλλιτέχνες, συγγραφείς, επιστήμονες κ.ά.
Αλλά στις πολιτικές εκπομπές λόγου, όπου καλείται το ραδιοφωνικό ακροατήριο να εκφράσει πολιτική άποψη, δεν έχει τύχη. Ή, τουλάχιστον, έτσι φάνηκε το βράδυ της Πέμπτης προς την Παρασκευή, οπότε η θεματική τής εκπομπής του στον Real fm ήταν τα Σεπτεμβριανά, με το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης, το 1955. Και όπως ήταν λογικό δεν απέφυγε την πολιτική άποψη από τα ανοικτά μικρόφωνα. Ακούστηκαν  πολλές εθνικιστικές φωνές, ακόμα και ακροδεξιές, τις οποίες δεν μπόρεσε να διαχειριστεί και τον πήραν φαλάγγι. Όπως εκείνος ο ακροατής που βάζοντας μπροστά από κάθε ιστορική του «αλήθεια» το «Όλοι στον κόσμο ξέρουν», παρατηρούσε:

**« Όλοι στον κόσμο ξέρουν» ότι η Τουρκία έπρεπε να διαλυθεί, αλλά την κράτησαν για να είναι αγκάθι στην Ελλάδα (καμιά απάντηση).
** «Όλοι στον κόσμο» ξέρουν ότι για τα δεινά των ανθρώπων φταίνε αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό, οι Εβραίοι (καμιά απάντηση).
** «Όλοι στον κόσμο ξέρουν» το κακό που έκανε ο Βενιζέλος στην Ελλάδα, καθώς δεν άκουσε τον Μεταξά και ήθελε να φτάσει ώς την Άγκυρα (καμιά απάντηση).

Άλλος ακροατής, τηλεφώνησε από το Νιου Τζέρσεϊ για να πει πόσο απέχουμε σε πολλά ως χώρα από την Αμερική, καθώς δεν διαθέτουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια (ή ιδιωτική εκπαίδευση, δεν θυμόμαστε την ακριβή διατύπωση) και για να υποστηρίξει ότι η Παιδεία έρχεται μόνο από την οικογένεια και όχι από «εκείνους που πληρώνονται», δηλαδή τους πανεπιστημιακούς, οι οποίοι που το κάνουν επειδή «δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν»! (Αντέκρουσε τον ακροατή η κυρία Σχινά, ιστορικός που ήταν καλεσμένη στην εκπομπή).

Εν τέλει, ήταν μια δύσκολη ραδιοφωνική βραδιά για τον Μάνο Τσιλιμίδη που δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει τις εκτροπές, όπως του κυρίου στον οποίο για όλα ευθύνονται «εκείνοι που σταύρωσαν τον Χριστό». Τον άφησε να πάρει φορά και όταν ο λόγος του έγινε πυρετώδης, σχεδόν παροξυντικός, ο ραδιοφωνικός παραγωγός έκανε πολλές προσπάθειες να τον σταματήσει αλλά βρέθηκε μπροστά στο επιχείρημα, αφήστε και έναν πατριώτη να μιλήσει, τους άλλους τους αφήνετε. Ο κύριος «Όλος ο κόσμος ξέρει» δεν σταματούσε με τίποτα, τόσο που ο Μάνος Τσιλιμίδης άργησε μεν, αλλά τελικά αποφάσισε να τον καληνυχτίσει και να του κλείσει το μικρόφωνο με τη γνωστή κοφτερή ευγένεια που επιστρατεύει στο ραδιόφωνο.

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει