Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Για πότε το «είναι» έγινε «ήταν»

Η ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ (ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ...)

«Καλό παράδεισο», στη «γειτονιά των αγγέλων», «να ζήσετε να τους θυμάστε». Φράσεις κλισέ, φράσεις που ταράζουν το νευρικό σου σύστημα, αλλά και φράσεις που βγάζουν πολλούς από δύσκολη θέση, αμήχανη θέση. Γιατί τι
να πεις; Τι να γράψεις; Θα μου πεις, μην γράψεις τίποτα. Οι περισσότεροι όμως νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν. Να εκφράσουν την συμπαράσταση τους με όποιο τρόπο. Έτσι εφευρέθηκαν τούτες οι σωτήριες φράσεις. Γιατί όπως μου είπε κάποιος κάποτε, δεν έχουμε όλοι ταλέντο στο να βρίσκουμε εμπνευσμένα λόγια την κατάλληλη στιγμή.

Θάνατοι, πολλοί θάνατοι. Ξέρω, πάντα υπήρχαν θάνατοι. Είναι κάτι περίοδοι όμως που δεν υπάρχει πρωινό που να μην ξυπνήσεις ακούγοντας ή διαβάζοντας «Καλό ταξίδι». Και δεν είσαι προετοιμασμένος γι’αυτήν τη συχνότητα. Σαν να σούχαν κρύψει ότι ο θάνατος είναι τόσο συνυφασμένος με τη ζωή. Σαν να ήταν κάτι που θα συνέβαινε μόνο στους άλλους. Στους πολύ μακρινούς άλλους. Και σ’ένα πολύ μακρινό μέλλον.

Όλοι θέλουν να πουν μια κουβέντα για τους φευγάτους. Επειδή τους έζησαν, ή επειδή οι ζωές τους θα μπορούσαν να έχουν διασταυρωθεί, ή επειδή απλώς δεν γίνεται να μείνουν βουβοί. Κι όσο πιο μακρινός σου είναι ο εκλιπών, τόσο πιο αφοριστικός γίνεσαι. «Δεν θα ξαναβγούν τέτοιοι ποιητές, ηθοποιοί, τραγουδιστές, λογοτέχνες, άνθρωποι…» Κι όμως θα ξαναβγούν. Πάντα ξαναβγαίνουν. Γιατί αυτό είναι η ζωή. Ένας πεθαίνει, ένας γεννιέται. Μας πονάει, αλλά έτσι γίνεται από πάντα. Καθένας αφήνει το αποτύπωμα του σε όλους όσοι θα τον θυμούνται και… έρχονται άλλοι. Διάσημοι, άσημοι, κοντινοί σου, μακρινοί σου, νέοι, λιγότερο νέοι.

Ο ένας γράφει ότι τον ενοχλεί που όλοι αναφέρονται στον εαυτό τους σε σχέση με τον πεθαμένο. Ο άλλος λέει ότι στους θανάτους επιβάλλεται σιωπή. Ο τρίτος ότι όλες οι αναρτήσεις μοιάζουν με πλαστικά λουλούδια ριγμένα στον τάφο. Είναι κι εκείνοι που ενώ θα γράψεις για κάποιο φευγιό, θα σου θυμίσουν άλλους φευγάτους. Μήπως τους έχεις ξεχάσει αυτούς; Γιατί δεν τους ανέφερες;

Ο καθένας είναι ελεύθερος να πενθεί όπως θέλει και όπως μπορεί. Και η ένταση εξαρτάται απ’τον βαθμό που σε επηρεάζει προσωπικά ένας θάνατος. Πόσο έγραψε πάνω σου.

Αυτά έγραφα πριν τις πυρκαγιές. Τώρα οι θάνατοι πλήθυναν. Ακόμα πιο ανήμποροι και αδύναμοι νιώσαμε. Οργίασαν οι δικαστές του πληκτρολογίου. Λες και η ενοχή του ενός σηματοδοτεί την αθωότητα του άλλου. Θυμήθηκα μια φίλη που όταν έχασα τους γονείς μου, μου είχε πει: «Πώς μπορώ να σου φανώ χρήσιμη; Όλα τα άλλα είναι κούφια λόγια, το ξέρω. Πες μου μόνο τι θέλεις να κάνω.» Από τότε, αυτό έγινε η πυξίδα μου. Να γίνουμε χρήσιμοι, όπως μπορούμε-όσο μπορούμε και για όσο μπορούμε. Όλα τα άλλα είναι σκέτα λόγια.

Και ας γιορτάζουμε τη ζωή, πριν κλάψουμε για τον θάνατο.

** Δημοσιεύτηκε στο rockyourlife.gr