Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Ιστορίες από ένα παλιό στέκι

Ο ΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΟΠΟ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ - ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ

Βρισκόταν Βουκουρεστίου και Σταδίου γωνία. Λίγο πιο κάτω από το Μπραζίλιαν, μεγάλο καφέ μπαρ. Εκεί σύχναζε όλη η παλιοπαρέα. Κάθε που πλακωνόμασταν με κάποιον διευθυντή και παραιτούμασταν περνούσαμε κάμποσες ώρες… Μάλιστα είχα
βγάλει και το σύνθημα «μαγκιά μας κι ανεργία μας». Η παρέα: Θόδωρος Σγουρδαίος, αμίλητος πάντα, να σιγομουρμουρίζει μια απροσδιόριστη μελωδία. Γιάννης Σαλταβαρέας, δημοσιογράφος που παράτησε την Νομική. Νίκος Λυκομήτρος, ηθοποιός. Στάθης Πρωτέας, ποιητής,  πρώην καπετάνιος στις εφεδρείες του ΕΛΑΣ κ.α. Κάθε τόσο περνούσε για να ρίξει τα μπινελίκια του προς πάσαν κατεύθυνση ο Γκόρπας… Κοντά μεσημέρι έκανε τη στάση του κι ο Δημήτρης Χριστοδούλου,  όμως έφευγε σύντομα μην έρθει ο Νίκος Καρούζος (φωτό) με το οποίο ήταν στα μαχαίρια και τούτο επειδή ο Κ. διέδιδε ότι ο Χρ. δεν ήταν Μακρονησιώτης, όπως υποστήριζε, απλά υπηρετούσε ως... χωροφύλακας στην Μακρόνησο!  Κακιούλες του Νίκου, που κάνανε ωστόσο έξω φρενών τον Δημήτρη.

Πολύ νωρίς έπιανε τραπέζι ο Γιώργος Ζαμπέτας (ερχόταν ώς το τέλος ακόμα και με την συσκευή οξυγόνου). Θησαυρός από ιστορίες ο Γιωργάρας, μας μάζευε όλους ολοτρίγυρα. Μια απ αυτές:

«Που λέτε μάγκες ήμουνα στο Νιουρκ περιοδεία… Κοιμόμουνα σ’ ένα δωμάτιο όπου το πρώτο βράδυ δεν μπόραγα να κλείσω μάτι από τα γα.....να τα ποντίκια. Λέω, θα βγω ν αγοράσω μια φάκα… Εκεί τα μαγαζιά είναι ανοιχτά και την νύχτα. Πάω μάγκα μου σ’ ένα που ’μοιαζε με μπακάλικο. Λέω εδώ θα έχει φάκες. Μπήκα μέσα και λέω «Άι γουόντ ουάν φακ μι». Τότε βλέπω τον μπακάλη να αναψοκοκκινίζει λες που του έβρισα την μάνα και το πατέρα. Μη σας πολυλογώ ούτε που κατάλαβα πώς βρέθηκα στο τμήμα. Είδα κι έπαθα μέχρι να τους εξηγήσω ότι ζητούσα φάκα κι όχι γαμήσι».

Γύρω στις δώδεκα κατέφθανε ο Νίκος Καρούζος, αγουροξυπνημένος για ένα ουζάκι. Ο Νίκος κάθε που ξυπνούσε πρώτα έπινε ούζο κι ύστερα καφέ. Ενίοτε στη βόλτα του τον συνόδευε ο αγαπημένος του Γιώργος Κακουλίδης, ο ποιητής. Εκείνη τη μέρα μπήκε αναστατωμένος.
-Σε βλέπω αναστατωμένο, σχολίασε ο Πρωτέας.
-Και πως να μην είμαι. Μάλλον τσαντισμένο μπορείς να με πεις…
Και ξεφούρνισε τι του είχε συμβεί την προηγούμενη νύχτα όπου είχε «συνάντηση» με μια κυρία κι ότι εκείνη επέμενε ότι ήταν ο μοναδικός εραστής στον οποίο είχε ξεδιπλώσει τις κρυφές της χάρες...
«...και της είπα, κυρία μου μην ψεύδεστε… Εκείνη επέμενε... Εγώ επανήλθα, κυρία μου μην ψεύδεστε παρακαλώ… Τίποτα εκείνη… Οπόταν της έδωσα ένα μπάτσο κι έφυγα».
Επεμβαίνει ο Πρωτέας:
- Φασαρίες για τον κώλο τελικά.
-Ουχί δια τον κώλο Στάθη, αλλά δια την αλήθεια!

Με τον Νίκο ανταμώσαμε προτελευταία φορά στο σπίτι της ζωγράφου Εύας Μπέη που τον φιλοξενούσε τις τελευταίες του μέρες… Είχε χάσει τα μαλλιά του. Κάποια στιγμή μας άφησε μόνους… Τότε μου ζήτησε ο Νίκος να κατέβω να φέρω ουίσκι γιατί του το απαγόρευαν και το λαχταρούσε η ψυχή του… Παρά την παράκληση της κυρίας Μπέη, πριν μας αφήσει μόνους, κατέβηκα και έφερα ένα μπουκάλι… Βγάλαμε το άχτι μας και το καταφχαριστήθηκε…

Τελευταία εικόνα του Νίκου… Στο Υγεία. Η τηλεόραση σχολιάζει την επέμβαση των Αμερικανών στο Ιράκ. Ο Νίκος κλεισμένος στον μικρόκοσμο του. Ένα δάκρυ κυλάει. Εκείνο το δάκρυ του αποχαιρετισμού, κάτι σαν το «όχι γαμώτο μου». Απέναντι στον τοίχο έχει καρφώσει ο Φασιανός ένα περιστέρι…

** Το κείμενο είναι από ανάρτηση του Άρη Σκιαδόπουλου στο fb, στη σειρά των αναδρομών του που την έχει ονομάσει «Μνήμη». Αυτή είναι η 50η και την έχει δώσει τίτλο «Every Day»

** Το Μπραζίλιαν, στη γωνία Βουκουρεστίου με τη στοά Σπυρομήλιου (γνωστή ως Citylink σήμερα) ήταν στέκι δημοσιογράφων, πολιτικών, καλλιτεχνών για έναν πρωινό καφέ στα όρθια, αλλά όχι πάντα εν συντομία και γι’ αυτό οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν. Σήμερα λειτουργεί με άλλη διεύθυνση και ονομασία. Άλλωστε, η παλιά στοά έχει αλλάξει τόσο πολύ σε όλο της το μήκος και όχι μόνο στην αρχή της.

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει