Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

Ο κύριος Μιχάλης, του ρετιρέ...

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ Η ΙΔΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙ: ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΖΩΗ, ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ;


Πέθανε ο κύριος Μιχάλης.
Του ρετιρέ.
Είδα το κηδειόχαρτο στην είσοδο.
Θέλω να πάω στη γυναίκα του να της πω συλλυπητήρια.

Παράξενοι άνθρωποι, μονόχνωτοι και πολύ δύσκολοι ακόμα και στην “καλημέρα”.
Με τον κύριο Μιχάλη είχαμε ανταλλάξει ζήτημα πέντε “γειά σας”, τέσσερα χρόνια τώρα.
Συχνά τρακαριζόμασταν και δεν μου μιλούσε καν.
Με τη σύζυγο του κυρίου Μιχάλη τα λέγαμε πιο συχνά, επειδή είναι η διαχειρίστρια.
Για να τη φτάσω να μου σκάσει -κάτι σαν- χαμόγελο, μόνο τούμπες δεν έκανα.

Αυτοί οι δύο πρέπει να ήταν μαζί για πάντα.
Έχουν μεγάλα παιδιά και εγγόνια.
Η σύζυγος κυρίου Μιχάλη καθόταν συνήθως στο σπίτι, στο ρετιρέ, με το μικρό εγγόνι, ή το πήγαινε βόλτα με το καρότσι.
Ο κύριος Μιχάλης περνούσε ατελείωτες ώρες στο γκαράζ, μέχρι αργά τη νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα έβλεπα το φως αναμμένο.

Δεν τους είδα ποτέ μαζί.
Ποτέ.
Πάντα μόνοι τους, καθένας στα δικά του.

Δεν σημαίνει κάτι αυτό όμως.
Μπορεί να αγαπιόντουσαν, να μισιόντουσαν, να αδιαφορούσαν πλήρως ο ένας για τον άλλον, αλλά ήταν μια ζωή μαζί κι εκείνος πέθανε.

Πώς να είναι αυτό άραγε;
Δεν θα το μάθω ποτέ, επειδή δεν είμαι με κάποιον “μια ζωή μαζί”.
Είμαι ή άλλη κατηγορία εγώ:
Οι “μια ζωή μόνοι τους” που ενίοτε πετυχαίνονται και γίνονται για λίγο “δύο μόνοι τους μαζί”.

Πώς να είναι, άραγε, να μεγαλώνεις και να αλλάζεις τόσο συγκλονιστικά όσο αλλάζουμε συχνά οι άνθρωποι -και έτσι πρέπει- και και να γερνάς και να πεθαίνεις με έναν άνθρωπο στο πλευρό σου που τον ξέρεις από όταν ήσασταν σχεδόν παιδιά και άλλαξε, εξίσου συγκλονιστικά, κι αυτός;
Τι βλέπεις σ' αυτόν;
Το παρελθόν; Το παρόν; Όλη σου τη ζωή σε λούπα;
Κι όταν χάνεται, τι χάνεις μαζί του;
Ένα κομμάτι από τη ζωή σου;
Από τον εαυτό σου;

Τι είδους αγάπη είναι αυτή που μεταμορφώνεται σε αδελφική, γονεϊκή, φιλική ίσως, αλλά πρέπει να επιβιώσει μέσα στις συμβάσεις, τις αναμνήσεις και τα συντρίμμια ενός κάποτε έρωτα, μιας κάποτε σχέσης, ενός κάποτε γάμου;

Έχει τη γοητεία του κι αυτό, μια κάποια ασφάλεια πιθανώς, μια κάποια ψευδαίσθηση λιγότερης μοναξιάς.
Γι αυτό και εξιδανικεύεται στις Τέχνες και στο μυαλό μας συχνά.
Ίσως είναι τέλειο, ίσως είναι αυτό που θα πρεπε να κάνουμε όλοι, ίσως και όχι.

Δεν θα μάθω ποτέ.

Πάω στη σύζυγο κυρίου Μιχάλη, τώρα, να της πω συλλυπητήρια.
Και να πληρώσω και τα κοινόχρηστα, έχουν μαζευτεί πολλά όλο το καλοκαίρι.

Ακολουθήσετε το μπλογκ στη σελίδα του στο faceboook, δηλώστε το αν σας αρέσει