Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Αξία έχει να προσπαθείς μέχρις εξαντλήσεως αποθεμάτων

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Δυο ειδήσεις διάβασα χθες. Η μια αφορά στο θάνατο μιας γυναίκας που επέλεξε να πεθάνει ιδιωτικά
και αυτό οφείλουμε όλοι να το σεβαστούμε, καταπληκτικό παιδί, σπουδαίο ταλέντο επίσης. Έδωσε μάχη άνιση. Το ήξερε.
Η άλλη είδηση είναι ότι ο Ρόμπερτ Ρεντφορντ αποφάσισε στα 82 του να σταματήσει να παίζει, λογικό. Κάπως μου συνδέθηκαν αυτά τα δυο, ως εξής:

Εσείς μπορεί να τον «κρατάτε» από τον Γκάτσμπι, ή από τα «Καλύτερά μας χρόνια», έχει μπόλικο πράμα να κρατήσεις ο Ρέντφορντ, πολλούς και εξαιρετικούς ρόλους, ήταν και κούκλος πάντα. Κι εξακολουθεί να είναι. Εμένα με καθήλωσε στο «Όλα Χάθηκαν».
Εκτός που με καθήλωσε η ίδια η ταινία, το μαγικό είναι ότι σ' αυτήν ο Ρέντφορντ παίζει τον εαυτό του. Και όλους μας.

Ένας μεγαλωμένος άντρας, φιτ για την ηλικία του αλλά όχι υπερήρωας, σαφώς και εμφανώς μειωμένων αντοχών, παλεύει να σωθεί κόντρα σε κάθε λογική και συγκυρία, όταν βουλιάζει το ιστιοπλοϊκό του στη μέση του Ινδικού ωκεανού, δεν ακούγεται καλό αυτό και δεν είναι κιόλας.
Είναι μόνος του.
Αν δεν ήταν τόσο ρεαλιστική η ταινία σε κάθε της λεπτομέρεια, θα έλεγες ότι είναι συμβολική της ζωής μας ολόκληρης.

Είναι μόνος του και φοβάται.
Είναι κουρασμένος, οι κινησεις του είναι αργές, θες να του φωνάξεις «πιο γρήγορα», αλλά δεν έχει νόημα, είναι κουρασμένος και μόνος του και φοβάται.

Το βλέπεις, το μυρίζεις, το βγάζει σε κάθε του κίνηση, και κάθε του κίνηση είναι ένας στιγμιαίος δισταγμός ανάμεσα στο «να τα παρατήσω να πεθάνω», και το «όχι, θα το παλέψω».

Στα τελευταία λεπτά της ταινίας είναι στη λέμβο, χωρίς προμήθειες και ημιθανής, δεν ξέρεις αν θα σωθεί ή όχι, δείχνει να έχει εξαντληθεί πλέον κάθε περιθώριο.
Και δεν σε νοιάζει, σχεδόν δεν έχει σημασία αν θα σωθεί ή όχι, το έχουν πει το δια ταύτα και ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός:

Για ότι έχει αξία προσπαθείς.
Μέχρις εξαντλήσεως αποθεμάτων.
Τα υπόλοιπα είναι και θέμα τύχης.