Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

Ο φίλος

Πέρασε στη ζωή πολλά, από αυτά που προκαλούν ακραίο πόνο και ανεπούλωτα σημάδια. Η ψυχολογίας της έγινε ένα με το χαλί – με την κουρελού στον διάδρομο, πες το καλύτερα. Κατάργησε τις δουλειές στο σπίτι, τις
συναναστροφές, τα τηλεφωνήματα, τις εξόδους, τα μαγειρέματα, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τους γιατρούς, τα φάρμακα. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας επιθεωρούσε, με γκρίζο ακίνητο βλέμμα, ξαπλωμένη το ταβάνι. Όταν της πήγαν ένα σκυλάκι αποφάσισε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Ακόμα και να βγαίνει από το σπίτι για την αναγκαστική βόλτα του. Δέθηκε μαζί του. Το έβαζε στον μάρσιπο και έκανε δουλειές στο σπίτι. Άρχισε να πηγαίνει και σε ψυχολόγο για να αναταχθεί ψυχικά. «Στην άλλη συνεδρία να μου φέρεις και το σκυλάκι σου» της είπε. Ήθελε, λέει, να διερευνήσεις τις σχέσεις τους! Ανακοίνωσε στην κόρη της ότι πλέον θέλει να ζήσε για το τετράποδό της και μόνο, γιατί «έχω ευθύνη απέναντί του». Της είπε ακόμα ότι αν πάθει κάνα εγκεφαλικό να βρει μια χώρα που κάνουν ευθανασία και να την πάει. «Και να χάσουμε τη σύνταξη βρε μαμά;» Φυσικά, της το είπε για αστείο, για να αναπληρωθεί σιγά σιγά η χαμένη ευθυμία. Διαφορετικά πολύ σωστά η κυρία ένιωθε ότι θέλει να ζήσει μόνο για το σκυλάκι της.

Μπλόγκερ