Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Ένα μυρμήγκι για κατοικίδιο

ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ - ΤΡΑΒΑ ΜΥΚΟΝΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΡΝΤΑ

Η ζέστη σε άνοδο και εκείνος ψάχνει σαν θερμόπληκτος σκύλος λίγο απάγκιο από την καυτή ανάσα του Ιούλη. Τη βρίσκει με έναν καφέ στην καφετέρια του πάρκου. Κάτω από ημιδιάφανη τέντα, σαν από υλικό σίτας φτιαγμένη, που στεγάζεται και αυτή υπό τη φυσική στέγη που φτιάχνει η φυλλωσιά δένδρου. Διπλή, στέρεο, προστασία. Δροσιά! Ανάσα αυθεντική με μυρωδιά πεύκου. Ξαφνιάζει αν τη θυμάσαι μόνο από το χημικό αποσμητικό χώρου ή από την παλιά κολόνια του πατέρα, την Pino Silvestre.

Καφές ελληνικός. Κάποτε «Τούρκικος», αλλά η διαφήμιση του Λουμίδη (θυμάστε; «Εμείς τον λέμε Ελληνικό») λειτούργησε πατριωτικά και τους πήραμε την ανίερη ονομασία. Χωρίς για αυτό να απαιτηθεί έστω και ένας διαδηλωτής στον δρόμο (Ο προδότης Τσίπρας μπορεί κάποια στιγμή να διαπραγματευτεί με τον Σουλτάνο για την erga omnes νέα μετονομασία του σε «Τούρκικο»  –ποτέ δεν ξέρεις με δαύτον. Εδώ πούλησε τη Μακεδονία, δεν θα πουλούσε έναν καφέ αν του το ζητήσει το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και η λέσχη Μπίλντερμπεργκ;)

Κάθε γουλιά και μια ευχαριστία για τις μικρές, ανεκτίμητες, απολαύσεις της ζωής, αξίας μόλις 3,20 ευρώ (γιατί ο Ελληνικός που παράγγειλε είναι διπλός). Δεν τη συναγωνίζεται καμιά πανάκριβη σκιά ομπρέλας σε μυκονιάτικη παραλία, την οποία για να νοικιάσει θα έπρεπε να πουλήσει ένα δυάρι στο Περιστέρι.

Στην πρώτη τζούρα βλέπει και τον πρώτο επισκέπτη στην επιφάνεια του τραπεζιού του: μυρμήγκι! 
Καλώς το! 
Στη δεύτερη οι επισκέπτες έχουν γίνει τρεις, στην τρίτη δέκα πέντε. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται γεωμετρική πρόοδος, σίγουρα όμως λέγεται θάρρος του ασήμαντου απέναντι στον μονοσήμαντο άνθρωπο που εκείνη την ώρα εκπροσωπεί. Είναι σαν πάρτι μυρμηγκιών που δεν τολμά –ούτε θέλει–  να τους το χαλάσει γιατί θυμάται τι έλεγε πριν μερικές δεκαετίες στη μαμά του: «Δεν θέλω σκυλάκι, θέλω μυρμήγκια για ζωάκια, μην τα φλιτάρεις». Και δεν κατάλαβε ποτέ, γιατί δεν τον κατάλαβε ποτέ. Ανεξήγητο...

Παιδικός μύθος όταν του έλεγαν ότι τα μυρμήγκια είναι μόνο ακάματοι δουλευτές και καλό παράδειγμα πλάι στον ακαμάτη τζίτζικα. Είναι δουλευτές, αλλά μαζί είναι και γλετζέδικα άφρονα πλάσματα που έχουν άγνοια κινδύνου όταν κινούνται αμέριμνα στα πεζοδρόμια, δίπλα από τεράστια παπούτσια νούμερο 38, 42 ή 45 που θα μπορούσαν να λιώσουν με ένα μόνο βήμα μια ολόκληρη φυλή τους. Γίνονται αυθάδεις ριψοκίνδυνοι αναρριχητές όταν σκαρφαλώνουν απρόσκλητα στο τραπέζι του –σε ιλιγγιώδες για το μέγεθός τους ύψος από το έδαφος– για να κάνουν πάρτι, που εν προκειμένω, παίρνει ανεξέλεγκτο ρυθμό. Τα μικρά τρέχουν σαν δαιμονισμένα. Γρήγορα όσο ο Εμπαπέ όταν κέρδισε το πέναλτι με τους Αργεντινούς. Κινούνται ακανόνιστα και αλλάζουν κατευθύνσεις στρίβοντας με κωλιές. Κάνουν τσουλήθρα στο πιατάκι τού καφέ σου, στο κοίλο κομμάτι του.

Γλιστράνε, πέφτουν, σηκώνονται. Αν το ανθρώπινο αυτί έπιανε τους  υπόηχους θα άκουγε τις φωνές, τις στριγκλιές και τα μυρμηγκίσια παιδικά γέλια. Δεν τα ακούει όμως. Όπως η μαμά του δεν τον άκουγε (μα πόσο παράλογη;) όταν της ζητούσε ένα μυρμήγκι για κατοικίδιο.

Ο καφές τελειώνει. Φεύγει ευχαριστώντας μια ακόμα φορά για τις μικρές, ανεκτίμητες, φτηνές χαρές τής ζωής, αξίας μόλις 3,20 ευρώ. Τις οποίες μοιράστηκε με τα αλανιάρικα μυρμήγκια. Για την ακρίβεια, αυτά τη μοιράστηκαν μαζί του. Γιατί δικό τους, καταδικό τους, είναι το πάρκο. Σπίτι τους λόγω χρησικτησίας. Τι νόμιζε; Με 3,20 ευρώ θα τα ξεγέλαγε και θα του το παραχωρούσαν; Τράβα Μύκονο να κάνεις τον κουβαρντά.

Ακολουθήστε το μπλογκ του Harddog στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει