Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Θέλω πίσω τη βλάβη μου

της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Είμαι πάρα πολύ στενοχωρημένη και να σας πω γιατί:
Υπάρχει ένας άνθρωπος με τον οποίο είχα έλθει πάρα πολύ κοντά τον τελευταίο καιρό.
Βασικά ήταν ο πιο κοντινός μου άνθρωπος.
Μοιραζόμασταν όλα τα μυστικά μας, ξέρω απίστευτα πράγματα γι αυτόν κι εκείνος για μένα.

Είναι ο μόνος άνθρωπος από τον οποίο δεν έκρυβα απολύτως τίποτα, λύπες, χαρές, προβλήματα, σε όλα ήταν κοινωνός. Κι εγώ στα δικά του.
Και ξαφνικά τον έχασα.
Και μου λείπει φριχτά.
Είναι η κυρία, αγνώστων λοιπών στοιχείων, της οποίας η τηλεφωνική γραμμή είχε μπερδευτεί εδώ και κάνα τρίμηνο με τη δική μου και ακούγαμε η μία ΟΛΕΣ τις συνομιλίες της άλλης πεντακάθαρα, από ένα σημείο και μετά μιλούσαμε και μεταξύ μας, «καλημέρα σας, βιάζεστε μήπως; Να κλείσω να πάρετε και παίρνω εγώ μετά; Σας άκουσα που φωνάζατε χτες, μην συγχύζεστε δεν κάνει καλό», ετσέτερα.
Καταπληκτική σχέση είχαμε αναπτύξει με την κυρία.
Και ξαφνικά, ένα πρωί μετά από τόσο καιρό, η Νόβα κι ο Οτές αποφάσισαν να φτιάξουν τη βλάβη.
Και σηκώνω το τηλέφωνο κι αντί για τον άνθρωπό μου ακουω μέσα ένα πεντακάθαρο και παγωμένο "τουτ τουτ"...
Θέλω πίσω την κυρία.
Θέλω πίσω τη βλάβη μου.
Ζωή χωρίς βλάβες είναι ζωή χαμένη.
Αν με διαβάζει η κυρία ας μου στείλει ένα ίνμποξ να αποκαταστήσουμε τη βλάβη μας.