Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Ακόμα και ο Καμύ θα ανακαλούσε με αυτήν τη Γαλλία, αυτόν τον Εμπαπέ!

Η Γαλλία που θριάμβευσε απέναντι στη διαλυμένη παρέλαση της συντροφιάς του Μέσι, αυτή η ομάδα με τα καθαρόαιμα άτια που έβγαλαν τη γλώσσα από το τρέξιμο στους Αργεντινούς, με κορυφαίο το φαινόμενο Εμπαπέ, ήταν άξια της πρόκρισης και του θαυμασμού. Η απουσία της Αργεντινής από όποιο Μουντιάλ αποτελεί πάντα απώλεια. Αλλά ΑΥΤΟ το Μουντιάλ δεν έχει να χάσει τίποτα από την απουσία ΑΥΤΗΣ της
Αργεντινής, μιας ομάδας-κρέμα που λυγίζει στον πρώτο αεράκι και διαλύεται στην πρώτη σταγόνα.
Κατά τα άλλα, το αρχικό παιχνίδι στη φάση των «16» ήταν αποθέωση του ποδοσφαίρου με τα επτά γκολ, τις ασύλληπτες εκτελέσεις, τις δυο ανατροπές, το δοκάρι, το αδιάκοπο τρέξιμο. Ένα παιχνίδι-ανταμοιβή για τα εκατομμύρια ακόλουθους του αθλήματος που αποθεώνεται από ανώνυμα πλήθη, αλλά και από ανθρώπους του πνεύματος όπως ήταν ο εραστής του ποδοσφαίρου, ο Αλμπέρ Καμύ.

Ο σπουδαίος Γαλλος φιλόσοφος και συγγραφέας εκστασιαζόταν με την μπάλα και έχει γράψει λατρευτικά κείμενα γι’ αυτήν. Μόνο που «η μπάλα δεν πάει ποτέ εκεί που την περιμένεις» έλεγε. Σήμερα αν έβλεπε τα καταληκτικά γκολ –σαν τροχειοδεικτικές φωτοβολίδες– του Εμπαπέ, του Παβάρ, αλλά και του Ντι Μαρία είναι πολύ πιθανό ότι θα ανακαλούσε. Γιατί η μπάλα πήγε εκεί που ήθελαν, εκεί που σημάδεψαν.