Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Ο Πόλεμος στο δεύτερο υπόγειο του Μεγάρου Μουσικής

Τα περισσότερα σχόλια αναγνωστών στο Αθηνόραμα ήταν εγκωμιαστικά για την παράσταση, αλλά υπήρχε ένα αφοριστικό: «Οπλιστείτε με υπομονή και πηγαίνετε. Αν αντέξετε, έχετε σίγουρα ένα καλό νευρικό σύστημα», έγραφε.
Απορριπτική η κριτική αλλά ιντρίγκαρε. Προσωπικά μου τόνωσε με πρόσθετη περιέργεια την απόφαση να πάω. Μια απόφαση που έτσι και αλλιώς ήταν ειλημμένη. Καταρχάς έχει ενδιαφέρον μια πρωτόγνωρη εμπειρία που σε κάνει να ενδιαφερθείς, αν δεν την είχες ζήσεις. Δηλαδή να παρακολουθήσεις μια θεατρική παράσταση στο δεύτερο υπόγειο του Μεγάρου Μουσικής, σε λιτή αίθουσα (και όχι με τις ανέσεις που έχουν οι άλλες), έξω από την οποία απλώνεται ένα από τα τρία επίπεδα πάρκινγκ του επιβλητικού κτηρίου.

Αυτό είναι το ένα που σε κάνει να θες να δεις κάτι ασυνήθιστο (δηλαδή Μέγαρο και υπόγειο!) Το άλλο είναι το πρωτότυπο και παράτολμο εγχείρημα της θεατροποίησης του Θουκυδίδη. Ο Γιάννης Λιγνάδης (διασκευή) και ο Δημήτρης Λιγνάδης (σκηνοθεσία) αποτόλμησαν να μετατρέψουν σε θεατρική πράξη την αφήγηση μερικών από τις φάσεις του Πελοποννησιακού Πολέμου, του μεγάλου σε διάρκεια, αγριότητα και αίμα εμφυλίου. Τα Μαθήματα πολέμου που παίχθηκαν στο Υποσκήνιο Β' του  Μεγάρου, είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Δεν υπάρχει δραματική πλοκή και ουσιαστικά πρόκειται για μια σειρά αφηγηματικών μονολόγων τους οποίους αξιοποίησε ο Δημήτρης Λιγνάδης με τη συμμετοχή πέντε νέων παιδιών που παραστατικά, με πολλή ένταση και πολύ πάθος, περιγράφουν τα φρικιαστικά γεγονότα που σημάδεψαν για 27 χρόνια την Ελλάδα.

Αγριότητες πολέμου

Αιχμάλωτοι που καίγονται ζωντανοί, τρομακτικές περιγραφές για τον μεγάλο Λοιμό που μετέτρεψε σε κόλαση την Αθήνα τού 430 π.Χ. (όταν ο πόνος έκανε τους πάσχοντες από την αρρώστια να κόβουν μόνοι τα γεννητικά τους όργανα για να λυτρωθούν), δολοφονίες, ακόντια που καρφώνονται σε λαιμούς, εμφύλιοι μέσα στον εμφύλιο (Κερκυραίοι δημοκρατικοί κατά Κερκυραίων ολιγαρχικών), λυτρωτικές αυτοκτονίες, οδυνηρές πολιορκίες, άγριες πεζομαχίες, σφοδρές ναυμαχίες και, γενικά, στιγμές αποτροπιαστικές εκτυλίσσονται σε ένα απλό σκηνικό και ζωντανεύουν με απέριττα μέσα. Τραπέζια που μετακινούνται και γίνονται ακόμα και βάθρα για να ξεχυθούν από εκεί οι εξιστορήσεις των ηθοποιών, τόμοι βιβλίων που τοποθετούνται ο ένας πάνω στον άλλον πότε για να μας δείξουν πώς κατασκευάζονταν αμυντικά τείχη και πότε πολιορκητικές κατασκευές, μουσικές ζωντανές από ένα πιάνο και ένα τσέλο ήταν μερικά από τα στοιχεία που πλαισίωναν τις προσπάθειες των ηθοποιών.

Σε απόλυτο σκοτάδι

Ο Δημήτρης Λιγνάδης χρησιμοποίησε ό,τι καλύτερο μπορούσε για να υπηρετήσεις το διασκευασμένο ιστορικό κείμενο και να πληροφορήσει με ζωντάνια τον θεατή για τα συμβάντα.
Κάποια στιγμή μια σκηνή εκτυλίσσεται σε απόλυτο σκοτάδι (για 3-4 λεπτά, ίσως και περισσότερο) στη διάρκεια του οποίου ακούμε έντονες περιγραφές από τον θίασο, μετακινήσεις, ποδοβολητά, φωνές, ήχους –ένας θεατρικός χαμός που δεν τον βλέπεις, μόνο τον ακούς και τον φαντάζεσαι.

Δεν χρειάστηκε... υπομονή 

Παρακολούθησα τα Μαθήματα πολέμου χωρίς να χρειάζεται να οπλιστώ με υπομονή, όπως συμβούλευε το σχόλιο του αναγνώστη στο Αθηνόραμα, ούτε να βάλω σε δοκιμασία τα νεύρα μου.
Δεν λέω ότι ήταν κάτι θεατρικά μεγάλο. Όμως ήταν σημαντικό και ξεχωριστό –κάτι με εξαιρετικό ιστορικό, μαθησιακό ΚΑΙ θεατρικό ενδιαφέρον. Και  νιώθω τυχερός που πρόλαβα μια από τις τελευταίες παρουσίες του έργου εξασφαλίζοντας  εισιτήριο από επιστροφή γιατί η παράσταση ήταν σολντ αουτ –και εγώ, αδιόρθωτος, πάντα και παντού άνθρωπος της τελευταίας στιγμής.

Δ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG ΓΙΑ ΔΥΟ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥ Δ. ΛΙΓΝΑΔΗ:

1) Αφέντης και δούλος σε κοινή μοίρα
2) Το Εθνικό θέλει και μπορεί  

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ