Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Μάθημα υποκριτικής στο Υπόγειο

Το Υπόγειο του Κουν είναι ένας φορτισμένος χώρος. Από εκεί, κάτω από την επιφάνεια της Σταδίου, της Πανεπιστημίου και της Πεσμαζόγλου, υπερυψώθηκε το θεατρικό πνεύμα πάνω στα φτερά του μεγάλου
θεατράνθρωπου και ιδρυτή τού Θεάτρου Τέχνης. Από εκεί πέρασε το άπαν σύμπαν του θεατρικού μεγαλείου και μαγνήτισε τα έγκατα της καρδιάς της Αθήνας.
Η χειμερινή περίοδος έκλεισε για το Υπόγειο με μια παράσταση αντάξια της θεατρικότητάς του. Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ (που είχαν μεταφραστεί από τον Οδυσσέα Ελύτη ως «δούλες» και όχι ως «υπηρέτριες», που είναι σωστότερος όρος, όπως μας εξήγησε στην έναρξη η σκηνοθέτις, μεταφράστρια και  ηθοποιός στην παράσταση, Μαριάννα Κάλμπαρη) είναι ένα δύσκολο έργο. Υπηρετήθηκε, όμως, από μια έξυπνη, σύγχρονη, γρήγορη, νευρώδη σκηνοθεσία με μοντέρνα ματιά, χωρίς να χάνει το κλασικό στοιχείο τού έργου. Και, κυρίως,  είχε εξαιρετικά καλές ερμηνείες, με μια απολαυστική γκάμα εκφραστικών στοιχείων από την Κάτια Γέρου και την Κωνσταντίνα Τάκαλου.

Οι δύο κυρίες έδωσαν μάθημα υποκριτικής που θα έπρεπε να παρακολουθήσουν όλοι οι (εκατοντάδες; χιλιάδες;) σπουδαστές των δραματικών σχολών –τουλάχιστον όσοι θέλουν να αποκτήσουν αντισώματα κόντρα στο φτηνό και το εύκολο που ενδημεί στον χώρο. Αναρωτιέμαι για την Κωνσταντίνα Τάκαλου πόσοι πέρα από τους παροικούντες στη θεατρική Ιερουσαλήμ τη γνωρίζουν, όταν η τηλεόραση εξασφαλίζει εύκολη αναγνωρισιμότητα σε άλλες και άλλους με ελάχιστες ώρες προβολής; Η κυρία Τάκαλου έχει καλύψει, χρόνια τώρα, ένα πλούσιο ρεπερτόριο, με απαιτητικούς ρόλους, πραγματοποιεί επιτυχημένες εμφανίσεις σε διάφορα σχηματισμό κάθε σεζόν, αλλά –ξανά το ερώτημα– πόσοι τη γνωρίζουν από τη μεγάλη θάλασσα τού κοινού και όχι από τις μικρές λίμνες του;

Είδα τις Δούλες στην τελευταία παράστασή τους στο Υπόγειο, μέσα στη βασανιστική ζέστη της περασμένης Τετάρτης. Είναι έργο που ανήκει σε άλλη εποχή, άλλη θεατρική γλώσσα και σε ένα είδος που άνθισε περίπου από τη δεκαετία του ’50 με μεγάλους δραματουργούς (Ιονέσκο, Μπέκετ, Ζενέ κ.ά.). Αλλά τα σκηνοθετικά στοιχεία και η πληθωρικότητα του υποκριτικού ταλέντου που ανάβλυζε έκανε το θεατρικό βράδυ ξεχωριστό. Από αυτά που θυμάσαι τουλάχιστον για τους συντελεστές τους.

Τελειώνοντας: πολύ καλή ως η Κυρία των υπηρετριών, και η Μαριάννα Κάλμπαρη (διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης), που κινήθηκε με άνεση, χωρίς να υστερήσει, μέσα σε δύο συμπληγάδες υποκριτικής πληρότητας, μολονότι ο ρόλος της δεν είχε τα αβαντάζ των άλλων δύο για να απογειωθεί. Η δική της απογείωση ήταν στη σκηνοθεσία.

** Η πρώτη φωτογραφία του θέματος είναι από το σάιτ cuemagazine.gr, στο οποίο η Κωνσταντίνα Τάκαλου έδωσε συνέντευξη με θέμα τις Δούλες. 

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ