Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

«Έχει το δικαίωμα να είναι έφηβος»

O Σπύρος, 13 ετών, έχει βρει ένα κινητό στα σκουπίδια. Στο σπίτι του δεν έχει ρεύμα να το φορτίσει, έρχεται καμιά φορά έξω από το μαγαζί που έχει μια κρυμμένη πρίζα και το βάζει εκεί ή μου το δίνει με τη μέγιστη ευλάβεια να του "το γεμίσω". Εννοείται δεν έχει κάρτα ούτε λογαριασμό ή αριθμό, έχει όμως κάτι παιχνίδια και παίζει εκεί, η κάμερα επίσης λειτουργεί πότε πότε. Έχουμε βγει δυο τρεις σέλφι για κλάματα και τις βάζει φόντο. Τον είδα πριν καιρό να πασπατεύει την οθόνη σβηστή, καθόταν σε ένα κεφαλόσκαλο και
μουρμούριζε. Προφανώς έπαιζε σενάρια μέσα στο κεφάλι του. Τον ρώτησα τι κάνεις εκεί. Με κοίταξε χαμογελώντας κουρασμένος.
"Στέλνω μύνημα στο κορίτσι".
"Εντάξει, καλά είναι;"
"Δε μου απαντάει, τη λέω να τη παντρευτώ δε θέλει"
"Ε, τι να την κάνουμε τώρα; Θες να σου γεμίσω το κινητό;"
Δίστασε λιγάκι, σούφρωσε τα χείλη.
"Όχι, θα το πετάξω. Δεν έχει νέα για μένα, δεν έχει τηλέφωνα".

Είπα την ιστορία στεναχωρημένος σε έναν φίλο. ΄Δε μου μίλησε, έφυγε. Γύρισε την άλλη μέρα με ένα καινούριο κινητό με κάρτα, όχι από τα ακριβά, αλλά σίγουρα ένα που θα έκανε ακόμα και τους "δικούς" μας εφήβους, τους μαθημένους στη τεχνολογία να ικανοποιηθούν. Τι να σας λέω τι έγινε όταν το δώσαμε στον Σπύρο. Δεν ήξερε τι να πει, μόνο γελούσε.

"Ρε εδώ στο σπίτι τους δεν έχουν να φάνε. Δε μου έδινες τα λεφτά να τους αγοράσουμε τα βασικά; Να δεις που θα πάει να το πουλήσει" είπα μετανοιωμένος σε κάποια φάση στο φίλο μου.
"Ο Σπύρος έχει το δικαίωμα να είναι έφηβος", απάντησε.
"Και ποιος θα τον παίρνει τηλέφωνο ρε συ;"
"Θα τον παίρνω εγώ μια φορά τη βδομάδα".

Ο φίλος μου πράγματι κράτησε την υπόσχεσή του. Παίρνει μια φορά τη βδομάδα, μια φορά στις δεκαπέντε τον Σπύρο τηλέφωνο που βρίσκει πάντα τρόπο να φορτίζει το κινητό. Δεν το πούλησε, το έχει σαν κόρη οφθαλμού. Επίσης, βοηθάει την οικογένειά του Σπύρου να αγοράζει φάρμακα και φρούτα. Τον βλέπουν στο δρόμο και του κάνουν χαρά. Εκεί να δείτε selfies.
Δεν άλλαξε και κάτι σπουδαίο. Δεν έγινε και κάτι σημαντικό, αν το δεις από μακριά. Από κοντά όμως, αν το καλοσκεφτείς, ο Σπύρος και ο φίλος μου απέκτησαν μια ανθρώπινη σχέση που δεν υπήρχε πριν. Ανοίχτηκε ένα μονοπάτι που παλιά δε φαινόταν - κι ας μην οδηγεί και μακριά.
Εμένα μου δίδαξαν ότι θα πρέπει να συνεχίζω να λέω τις ιστορίες μου. Αν όχι από εδώ μέσα, από αλλού. Απλά πως πρέπει να συνεχίζω να τις λέω.

Γιώργος Τυρίκος-Εργάς
(Ο Γ.Τ. δραστηριοποιείται στην Αγκαλιά, μια οργάνωση που εδρεύει στη Λέσβο, προσφέροντας σε προσφυγικές και σε ντόπιες οικογένειες. Στη σελίδα του στο facebook, από όπου και η παραπάνω ανάρτηση, έχει δημοσιεύσει πολλά θέματα γεμάτα ανθρωπιά και αγάπη).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
1. «Θα περπατήσω μέχρι την άκρη του κόσμου για να σώσω το παιδί μου»
2. Η ιστορία του Σιδίκι και του Χαμίντ

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ