Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Μια γυναικεία προσωπική περιπέτεια

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΙΑΣ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ 

Συζητούσαμε γι αυτήν την κοπέλα, που πέταξε το παιδί της στον ακάλυπτο, δεν θα μπω στην περιπτωσιολογία εγώ, όταν δεν έχω αρκετά data το αποφεύγω. Αντ' αυτού, θα πω μια ιστορία, που δεν νομίζω ότι την έχω ξαναπεί και κακώς, ΚΑΚΙΣΤΑ δεν την έχω πει. Όσοι σοκάρεστε εύκολα να μην τη διαβάσετε.

Έξι μήνες αφότου γέννησα το δεύτερο παιδί μου, το καλοκαίρι του ’07 και ενόσω ζούσα στη Βαρσοβία, διαπίστωσα ότι είμαι ξανά έγκυος. Στα 41, μετά από δύο εγκυμοσύνες καπάκι, ΔΕΝ υπήρχε ούτε μια στο τρεις να φέρω εις πέρας αυτή την εγκυμοσύνη, επίσης δεν θα μ άφηνε κανένας γιατρός στα καλά του και βασικά ΔΕΝ ήθελα.

Στην Πολωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 21ου αιώνα οι εκτρώσεις απαγορεύονται, οι καραγκιόζηδες που κυβερνάνε εκεί ήθελαν να τις απαγορεύσουν ακόμα και σε περίπτωση βιασμού, οι γυναίκες αντέδρασαν, ευτυχώς αυτό τουλάχιστον αποφεύχθηκε. Μην νομίζεις βέβαια, το να πας να αποδείξεις ότι πρέπει να κάνεις έκτρωση επειδή βιάστηκες είναι σαν τετραπλός βιασμός, αλλά οκ, τουλάχιστον δεν σε υποχρεώνουν να κρατήσεις το παιδί.

Τέλος πάντων, φυτό εγώ, ξένη κι όλας, αναλαμβάνει ο τότε άντρας μου, άμαθος σε τέτοιες περιπτώσεις, συμφωνεί φυσικά αμέσως μαζί μου και αναζητά τρόπο. Εξυπακούεται ότι υπάρχουν τρόποι να “παρακάμψεις” το σύστημα. Έναν τέτοιο του “σφύριξε” κάποιος φίλος και βρεθήκαμε ένα ωραίο πρωινό στο ιατρείο ενός γυναικολόγου, σε ένα κωλοχώρι λίγο έξω από την πόλη.
Μιλημένος αυτός, ξέρει περί τίνος πρόκειται, με ανεβάζει στην καρέκλα, μου δίνει ένα χάπι και μου λέει θα σε εξετάσω. 

Πίνω το χάπι -ηρεμιστικό ήταν όπως απεδείχθη- κι εκείνος επί τόπου και χωρίς αναισθησία αντί για εξέταση μου κάνει απόξεση, κάτι που αντιλαμβάνομαι από τους ξαφνικούς απίστευτους πόνους.
Αν δεν το κατάλαβες καλά, να στο πω πιο λιανά: Είμαι ξαπλωμένη σε ένα ιατρείο και ένας γιατρός επεμβαίνει χειρουργικά επάνω μου, χωρίς αναισθησία επαναλαμβάνω, και χωρίς καν στοιχειώδη μέτρα προστασίας της υγείας μου, το 2007, στην ΕΕ.

Μην ανησυχείς”, μου λέει, “θα σου δώσω ένα παυσίπονο, όλα καλά, τελειώσαμε”.
Σοκαρισμένη πέρα από κάθε περιγραφή, βγαίνω από το ιατρείο παραπατώντας και αιμορραγώντας, κοιτάω τον άντρα μου, σοκαρισμένος κι αυτός, φεύγουμε, πάμε σπίτι, κοιμάμαι.
Τη νύχτα ανεβάζω πολύ ψηλό πυρετό.
Με πάνε στο νοσοκομείο.
Εκεί, ο γιατρός της βάρδιας αναλαμβάνει πλέον -με το άλλοθι της ζημιάς που έχει ήδη γίνει και άρα δεν είναι δικό του θέμα- να κάνει σωστά τη δουλειά, με χώνουν στο χειρουργείο και με “καθαρίζουν”.

Όταν ξύπνησα ο γιατρός ήταν από πάνω μου. “Να πας να κάνεις τεστ Παπ”, μου λέει, “ο καρκίνος θερίζει”. Είμαι έξαλλη. “Άσε ήσυχο τον καρκίνο, ο καρκίνος κάνει τη δουλειά του”, θυμάμαι ότι του απάντησα, “η δουλειά του είναι να σκοτώνει, η δική σας όμως είναι να σώζετε ζωές όχι να καταστρέφετε ανθρώπους”. Κατέβασε τα μάτια, το θυμάμαι σαν να ‘ναι τώρα. Νομίζω ήταν μια στιγμή που μίσησα τους γιατρούς όσο δεν έχω μισήσει τίποτα στη ζωή μου. Γιατρός και χρήμα: Δύο λέξεις που δεν πρέπει ποτέ να μπαίνουν στην ίδια πρόταση...

Το συζήτησα αρκετά μετά, με γυναίκες αλλά και άντρες εκεί. Αναζητούσα κάποιον που να είναι εξίσου σοκαρισμένος με μένα. Δεν βρήκα. Όλοι έκαναν ακριβώς το ίδιο: Κατέβαζαν τα μάτια και μουρμούραγαν κάτι του τύπου “έτσι γίνεται πάντα, δυστυχώς, τυχερή είσαι που είχες και νοσοκομείο κοντά…”

Τυχερή ήμουν, πράγματι. Χρειάζεται να πω πόσες γυναίκες ΔΕΝ έχουν νοσοκομείο κοντά, ή φοβούνται, ή δεν τις αφήνουν οι οικογένειές τους να πάνε στο νοσοκομείο ή και χάνουν από τη μήτρα τους έως τη ζωή τους;

Όχι, μάλλον δεν χρειάζεται. Υπάρχουν στατιστικά εξάλλου, αν σας νοιάζει βρείτε τα.

Είχα θυμώσει τόσο πολύ τότε που ήθελα να φωνάξω την ιστορία παντού, αλλά βρέθηκα σε έναν τόπο όπου ζούσα ως παράλογο κάτι που μόνο εγώ έβρισκα παράλογο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΟΥ HARDDOG:
«Εσύ τουλάχιστον είσαι αληθινή Ελληνίδα, εγώ τι είμαι;» (Μαρία Δεδούση)