Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Θεσσαλονίκη, η κινηματογραφούπολη

Η Θεσσαλονίκη υπήρξε πριν από χρόνια η βιτρίνα μιας κατηγορίας του ελληνικού τραγουδιού καθώς το μουσικό φεστιβάλ της ανέδειξε πολλές  επιτυχίες –όχι απαραιτήτως μόνο εμπορικές. Το κινηματογραφικό της φεστιβάλ υπήρξε ακόμα μεγαλύτερο σημείο αναφοράς της Τέχνης. Γιατί από εκεί πέρασαν οι περισσότεροι ποιοτικοί κινηματογραφιστές τής χώρας. Ο Κούνδουρος, ο Αγγελόπουλος, ο Κακογιάννης, ο Βούλγαρης, ο (Θεσσαλονικιός) Κανελλόπουλος, ο Γεωργιάδης, ο Ψαρράς, ο Τάσιος,  ο  Γρηγορίου, ο Κατσουρίδης, ο
Γλυκοφρύδης (εμπορικός μεν, αλλά και με κάποιες καλές ή εξαιρετικές ταινίες, όπως το «Με τη λάμψη στα μάτια»), ο Μαραγκός κ.ά.

Το παλιά φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (που κάθε χρόνο αποτελούσαν μέγιστο καλλιτεχνικό και πολιτιστικό γεγονός για την Ελλάδα) άφησαν σε αυτήν βαθιά κινηματογραφική ρίζα. Μια ρίζα που συνεχώς βλαστάνει και επιβεβαιώνει τη φύση τής Θεσσαλονίκης ως πόλη-κύτταρο της Έβδομης Τέχνης και τους πολίτες της ως σινεφίλ και λάτρεις, άλλοτε του σελιλόιντ (του παλιού φιλμ τής μπομπίνας) και σήμερα της ψηφιακής προβολής.

Προσωπικά, με ένα πολύ σύντομο πέρασμα από την πόλη, ένιωσα από κοντά τον δυνατό κινηματογραφικό παλμό της που είναι έντονος και φέτος. Η ευκαιρία μού δόθηκε με το 20χρονο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που εξελίσσεται αυτές τις μέρες. Μια κινηματογραφική πανδαισία που απλώνεται στο κέντρο της πόλης, αλλά και στα περίχωρά της, στην Καλαμαριά και στην Σταυρούπολη. Η καρδιά του Φεστιβάλ κτυπάει στο παλιό κλασάτο Ολύμπιον, της πλατείας Αριστοτέλους, εκεί δηλαδή που βρισκόταν ο πυρήνας του παλιού Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (αργότερα έγινε διεθνές), με τις αποθεώσεις των ταινιών, αλλά και με τα θρυλικά κραξίματα της γαλαρίας που κατοικοέδρευε στον εξώστη. Όμως από χρόνια ο πνεύμονας και οι ανάσες τού Φεστιβάλ βρίσκονται στο λιμάνι, στις παλιές Αποθήκες που έχουν μετατραπεί σε έναν εξαιρετικό πολιτιστικό πολυχώρο με τέσσερις αίθουσες προβολής (Τώνια Μαρκετάκη, Φρίντα Λιάππα, Σταύρος Τορνές, Τζον Κασσαβέτης).
Εκεί είδαμε τις πρώτες ημέρες μεγάλες ουρές μπροστά στα εκδοτήρια εισιτηρίων (και τουλάχιστον ένα sold out για το «Παγόβουνο») από ανθρώπους που ήθελαν να γνωρίσουν δουλειές ακόμα και άγνωστων δημιουργών, όπως του «δικού» μας Κώστα Φόλλα (αθλητικού συντάκτη μεν, με πλατύτερες αναζητήσεις δε), για του οποίου το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ ιστορικής μνήμης γράψαμε εδώ, ενώ για την ανταπόκριση του κοινού στην προβολή της ταινίας του αναφερθήκαμε εδώ).

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με πολλή ζωή παντού. Τα δύο φεστιβάλ της για την Έβδομη Τέχνη (ένα τώρα, την άνοιξη, με τα ντοκιμαντέρ, και ένα –το διεθνές– το φθινόπωρο) κάνουν αυτή τη ζωή ακόμα πιο έντονη και από καλλιτεχνική άποψη πυρετώδη καθώς υπάρχει ένα κοινό που γεμίζει αίθουσες και μετά από κάθε προβολή παραμένει για να εκφράσει την ευαρέσκειά του ή την αντίθεσή τους στις συζητήσεις που ακολουθούν.

Β. 




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: 1). Στην Αποθήκη Δ (αίθουσες Τώνια Μαρκετάκη και Φρίντα Λιάππα) οι αφίσες του Φεστιβάλ. 2) Παραλία Θεσσαλονίκης και στο βάθος οι Αποθήκες του λιμανιού που έχουν μεταβληθεί σε έναν εξαιρετικό χώρο πολιτισμού. 3) Η Αποθήκη Γ΄ όπου στεγάζεται, μεταξύ άλλων, η διοίκηση του Φεστιβάλ. 4) Γενικό πλάνο του χώρου των Αποθηκών, από μέσα προς τα έξω. Στο βάθος η είσοδος από την παραλιακή Λεωφόρο Νίκης. 

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ