Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

Η διπλή δικαίωση του δημοσιογράφου

ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΦΟΛΛΑ

Η προσφώνηση στην αίθουσα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ακουγόταν περίεργα στα αυτιά μας. «Ο σκηνοθέτης της ταινίας ''Ενα δέντρο θυμάται", Κώστας Φόλλας, θα απαντήσει σε ερωτήσεις στη συζήτηση που θα ακολουθήσει την προβολή». Σκηνοθέτης ο Κώστας; Ο ίδιος αποποιείται την ιδιότητα. Η οποία τυπικά ισχύει, αφού είναι δημιουργός φεστιβαλικής ταινίας μεγάλου μήκους, ουσιαστικά όμως ο Φόλλας είναι αυτό που ξέραμε επί χρόνια δουλεύοντας συχνά σε διπλανά δημοσιογραφικά γραφεία. Δηλαδή ένας
δημοσιογράφος, ένας δημιουργικός αθλητικός συντάκτης, που κάποια στιγμή αποφάσισε να κάνει ένα ντοκιμαντέρ χωρίς φιλοδοξία να διακριθεί ο ίδιος ως κινηματογραφιστής μέσα από αυτό, αλλά για να αναδείξει ένα ιστορικό δράμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ανάλογα συγκλονιστικού με εκείνο του δικού μας Διστόμου.

Την περασμένη Κυριακή γράφαμε για τις «Βραδιές δικαίωσης ενός δημοσιογράφου» (δείτε εδώ τις λεπτομέρειες της δύσκολης καλλιτεχνικής δημιουργίας ενός «μυρμηγκιού» στη δουλειά) επειδή η ταινία  του Κώστα προκρίθηκε για να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ (ήταν έκπληξη!). Τη νύχτα της Κυριακής προς τη Δεύτερα,  μετά την προβολή, αναφέραμε την πληροφορία ότι χειροκροτήθηκε πολύ η δουλειά του (δείτε εδώ).

Τελικά η δικαίωση του Κώστα ολοκληρώθηκε μια εβδομάδα μετά, με την ανακοίνωση των βραβείων. Ναι, το Δέντρο του καλού μας φίλου (και παλαιότερου συνεργάτη του μπλογκ) περιλαμβάνεται μέσα στη λίστα των βραβευμένων του Φεστιβάλ. Του δόθηκε το ειδικό βραβείο της Επιτροπής Νεότητας που αποτελείται από φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πράγμα εξαιρετικά σημαντικό αν λάβουμε υπόψη ότι στο Φεστιβάλ μετείχαν 180 ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και 48 μικρού.

Ο Κώστας Φόλλας δούλεψε για το Δέντρο περίπου πέντε χρόνια στο περιθώριο της βασικής εργασίας του (που είναι πάντα η αθλητική δημοσιογραφία), συγκέντρωσε ένα πλήθος ιστορικά στοιχεία με αλλεπάλληλα ταξίδια στην Τσεχία και τη Γερμανία, μίλησε με γερασμένους πια πρωταγωνιστές του δράματος, κάλυψε με αποκλειστικά δικά του χρήματα τα έξοδα της παραγωγής (από το περίσσευμα του μισθού του) χωρίς να έχει εξασφαλίσει οποιαδήποτε εμπορική αξιοποίηση της ταινίας και τελικά δικαιώθηκε δίπλα: πρώτα με τη συμμετοχή στο 20ο Φεστιβάλ, που ήταν ο βασικός και δύσκολος στόχος, και ύστερα με το βραβείο.

Μιλάμε για μια σπουδαία διπλή δικαίωση ενός σεμνού δημοσιογράφου που μας εξέπληξε με την πρωτοβουλία του να φτιάξει μια ταινία που είχε πολλή δουλειά, έρευνα σε βάθος και πολύ τρέξιμο. Όπως είχε και πολύ εθελοντική εργασία από φίλους κινηματογραφιστές και τεχνικούς που βοήθησαν με τη συμβολές και τις κινηματογραφικές εμπειρίες τους.

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ