Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Οι δυο βραδιές δικαίωσης ενός δημιουργικού δημοσιογράφου

Είναι από εκείνα τα παιδιά τού επαγγέλματος που στο γραφείο τής δουλειάς καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν όχι από τη φωνή τους αλλά από τη δημιουργική σιωπή τους. Αθόρυβος! Αλλά και μυρμήγκι! Σιωπηλός, παραγωγικός,
γρήγορος, υπεύθυνος, συνεπής. Στο τέλος της δημοσιογραφικής ημέρας (που συχνά φτάνει στα μεσάνυχτα ή και τα ξεπερνάει) συνειδητοποιείς από την πληρότητα της δουλειάς του ότι συνυπήρξατε κάτω από την ίδια επαγγελματική στέγη. Έτσι και στη ζωή του. Τα κάνει όλα χωρίς να τα φωνάζει, χωρίς να μιλάει για τον εαυτό του και για τα σχέδιά του ή τις πράξεις του.

Πριν από χρόνια πήρε άδεια από τη δουλειά, νομίζω χειμώνας ήταν –δεν είμαι βέβαιος–,  εξαφανίστηκε, γύρισε και μετά από καιρό μάθαμε ότι είχε πάει κάπου στην Ασία για να προσφέρει, μέσα από διεθνείς δομές εθελοντικής εργασίας, σε σεισμόπληκτους και, συνανακόλουθα, σε πλημμυροπαθείς από το τσουνάμι που έπνιξε κόσμο και κατέστρεψε περιοχές. Δεν το διαλάλησε, δεν μίλησε καν για ένα δημοσίευμα που τον αφορούσε (συνέντευξη; δηλώσεις; δεν το έχω καθαρό στη μνήμη μου) στο National Geografig.

Πριν από περίπου δυο χρόνια ο Κώστας Φόλλας (για τον οποίο ο λόγος) μου εκμυστηρεύτηκε σε μια από τις σπάνιες στιγμές εξωτερίκευσής του, ότι μαζεύει υλικό για ένα χωριό της Τσεχίας που έσταξε πολύ αίμα στην Ιστορία. Πρόκειται για το Λίντιτσε που ισοπεδώθηκε από τους Ναζί και το μόνο που σώθηκε από αυτό, μέχρι σήμερα, ήταν ένα δέντρο στην ερημιά της καταστροφής. Το υλικό δεν ήταν απλά φωτογραφίες ενός τουρίστα που πέρασε από τον ιστορικό χώρο, αλλά αρχειακό κινηματογραφικό υλικό που προερχόταν από τσεχικές, γερμανικές και αμερικανικές πηγές, φωτογραφίες από φορείς και οργανώσεις της Τσεχίας, αλλά και στοιχεία που κατέγραψε ο ίδιος παίρνοντας από την Αθήνα επαγγελματία οπερατέρ.

Ταξίδεψε και ξαναταξίδευσε στο Λίντιτσε,  πήρε συνεντεύξεις επιζώντων που στα χρόνια του δράματος ήταν παιδιά κατοίκων του χωριού που έσυραν μαζί τους οι ναζί, βρήκε δεκάδες από τις εκατοντάδες γυναίκες σε όλον τον κόσμο που το όνομά τους ήταν «Λίντιτσε» –όπως τις βάφτισαν, τιμής ένεκεν, οι γονείς τους (Ασιάτες, Ευρωπαίοι κ.λπ.)– αγόρασε πνευματικά δικαιώματα για αρχειακό υλικό, επισκέφθηκε δυο-τρεις φορές την Τσεχία για συμπληρωματικά στοιχεία ή διασταύρωσή τους, διάβασε ντοκουμέντα, ξοδεύτηκε για την τεχνική επεξεργασία της δουλειάς και τελικά έφτιαξε το ντοκιμαντέρ «Ένα δέντρο θυμάται».

Όλα αυτά (που τα έκανε ευρύτερα γνωστά στον κύκλο των συναδέλφων και των φίλων μόλις πριν λίγο καιρό) έγιναν από το υστέρημα ενός δημοσιογράφου, ενός αθλητικού συντάκτη –χωρίς καμία χορηγία ή επιδότηση– και μάλιστα σε καιρούς κρίσης, αναδουλειάς, χαμηλών μισθών,  αβεβαιότητας και -στην άλλη όχθη- σκανδάλων για ελαφροχέρηδες και μιζαδόρους.

Σήμερα και αύριο είναι η βραδιά τής πρώτης ηθικής ανταμοιβής τού Κώστα.  Στις 8.15 την Κυριακή και στις 8.00 τη Δευτέρα το δέντρο που αφηγείται, προβάλλεται στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Είναι η δικαίωση ενός σεμνού δημοσιογράφου, ενός «μυρμηγκιού» που δούλεψε χωρίς κανέναν υλικό στόχο. Ευχές στον καλό φίλο και στον αγαπημένο συνάδελφο για ένα μεγάλο καλλιτεχνικό ταξίδι του Δέντρου. Ευχές από καρδιάς και ψυχής, δηλαδή.

** Στη φωτογραφία το μνημείο με τα παιδιά τού Λίντιτσε που ήταν και αυτά πρωταγωνιστές στη φρίκη και στη θηριωδία των Ναζί.  

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ