Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Ένας χειμώνας που δεν εκτελωνίστηκε

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΙΑΚΑΔΑΣ

Φτάσαμε στην εποχή που οδηγεί σιγά σιγά στο… τέλος εποχής! Ο Κουτσοφλέβαρος φθίνει, πορεύεται κουτσαίνοντας, και στύβει τις τελευταίες ημέρες του μπας και στάξει λίγη κακοκαιρία για να σωθεί η αξιοπρέπεια ενός χειμώνα που, εν πολλοίς, είναι μασκαρεμένος σε
ρόλο άνοιξης και ο οποίος για κοντά τρεις μήνες βρισκόταν σε διαρκή αναστολή και αναμονή. Φυσικά, δεν τελειώσαμε ακόμα, αλλά βγαίνουμε από το τούνελ. Τα πολύ μεγάλα κρύα που περιμέναμε δεν ήλθαν –έμειναν στην αίθουσα εκτελωνισμού, όμως κανείς δεν τα παρέλαβε.
Ο χειμώνας της περιόδου 2017-18 είναι ανεπίδοτος, αλλά δεν πειράζει. Προσωπικά, αγαπώ τον χειμώνα, αλλά λατρεύω τις λιακάδες του. Τις ημέρες, δηλαδή, που αποτελούν τα λαμπερά κοσμήματά του. Αυτή τη χρονιά οι λιακάδες έφτασαν στη χώρα καραβιές ολόκληρες –όλες  εκτελωνίστηκαν και παραλήφθηκαν.

Αν η λιακάδα αποτελούσε εξαγώγιμο προϊόν, η Ελλάδα θα ήταν η κορυφαία λιακαδοπαραγωγός χώρα –κάτι σαν τη Σαουδική Αραβία τού ήλιου. Και θα δάνειζε κεφάλαια στη Γερμανία, για να τη φορτώσει κάποια στιγμή με μνημόνια. Ένα, δύο, τρία, μπορεί και πέντε! Παρακαλετούς θα μας είχε ο Σόιμπλε για λίγη επιείκεια και για μερικές ρυθμίσεις στα δάνειά τους. (Σιγά μη μας τα γύριζαν! Μήπως μας γύρισαν το κατοχικό δάνειο;)

Το ξέρω, όνειρα! Στα οποία επίσης είμαστε ιδιαίτερα παραγωγικοί. Μερικές φορές, όμως, τα σκορπάμε στα πόδια άλλων, που λέει ο ποιητής, και μετά τους ζητάμε να είναι προσεκτικοί στα βήματά τους, σπλαχνικοί – μην τα πατήσουν και τα διαλύσουν. Μάταιες απαιτήσεις.

Ο χειμώνας, λοιπόν, είναι πίσω μας και οι δρόμοι για τρέξιμο μπροστά μας. Τους ακολουθούμε, πάντα ονειρευόμενοι. Και πάντα ενδιαφερόμενοι κυρίως για το ταξίδι, όχι για τον προορισμό. Από τούτο το περιοδικό, που συνεχίζει να τρέχει με στιλ και ρυθμό προσέχοντας τον παλμό και τις ανάσες του, κατάλαβα ότι για όσους το κρατούν στα χέρια τους και το διαβάζουν με ενδιαφέρον, το τρέξιμο είναι –ή γίνεται σιγά σιγά– τρόπος ζωής.

Προσπαθούσα να περιγράψω σε έναν φίλο τη λατρεία των ανθρώπων που παίρνουν μέρος στους δρόμους αντοχής, μέσα στη φύση ή, ακόμα, και μέσα στις πόλεις. Και του εξηγούσα ότι όλο και περισσότεροι, όλο και περισσότερο, μυούνται στα Μυστήρια της Μοναχικής Διαδρομής. Μοναχική, ακόμα και αν έχουμε χιλιάδες γύρω μας.«Όπως τα λες, το τρέξιμο μου φαίνεται κολλητικό» μου είπε. Μόνο κολλητικό; Πανδημία, φίλε!
(Ο φίλος μού  ζήτησε το iRun για να κολλήσει την αρρώστια. Τον προειδοποίησα πως αυτό είναι ακόμα πιο εθιστικό και περισσότερο «λοιμώδες»  –θα το ψάχνει μανιωδώς στα σταντ και στις διοργανώσεις. «Θέλω τρελά να κολλήσω», απάντησε και επέμενε. Του το έδωσα και αμαρτίαν ουκ έχω...)

Καλές διαδρομές, αγαπημένες και αγαπημένοι.

** Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ειδικό free press περιοδικό iRun του Φεβρουαρίου (δείτε το εδώ).

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ