Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Το Εθνικό θέλει και μπορεί

Ο ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΓΝΑΔΗ, ΕΝΑ ΝΟΡΒΗΓΙΚΟ ΙΨΕΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 

Το Εθνικό Θέατρο μπορεί να κάνει προσεγμένες και πλούσιες παραστάσεις ακόμα και στα πολύ δύσκολα έργα –και τις κάνει. Ο Πέερ Γκυντ του Χένρικ Ίψεν είναι ένα κλασικό κείμενο υψηλών απαιτήσεων (αρχικά ο συγγραφέας το
προόριζε μόνο για ανάγνωση), στις οποίες ανταποκρίθηκε η παράσταση που σκηνοθέτησε με σεβασμό και επιτυχία ο Δημήτρης Λιγνάδης και σκηνογράφησε με εξαιρετικό τρόπο ο Απόλλων Παπαθεοχάρης. Στις σκηνικές εμπνεύσεις τού τελευταίου οφείλεται ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας αυτών των ημερών στην κεντρική σκηνή του Εθνικού.
Στη γεμάτη μηχανικές δυνατότητες σκηνή τού ιστορικού θεάτρου βλέπουμε καταπράσινους λόφους που χωρίζονται στα δύο και επανενώνονται, έναν τεράστιο τροχό που «παίζει» λειτουργικά στην παράσταση, μια πολύ επικλινή υψηλή κατασκευή στην οποία ανεβοκατεβαίνουν με εντυπωσιακή άνεση οι ηθοποιοί, σκηνικά που περιστρέφονται, σκηνές που βυθίζονται και αναδύονται, αυλαίες που κλείνουν οριζόντια και κάθετα! Μαζί με αυτά, πολλά και ευφάνταστα κοστούμια, μάσκες, αξεσουάρ σχολαστικά ψαγμένα και φτιαγμένα –ένα πλήθος από μικρά και μεγάλα «πράγματα» που συνθέτουν μια ποιοτική καλλιτεχνικά υπερπαραγωγή, η οποία σε αυτήν την πληρότητα δεν θα μπορούσε να ανεβάσει κανένα άλλο θέατρο στην Ελλάδα. Ένας πολυπρόσωπος θίασος υπηρετεί με πολύ καλές ερμηνείες αυτήν την, με πολλαπλούς συμβολισμούς, ονειροφαντασία τού Ιψεν που βασίζεται σε παλιά παραμύθια από τις νορβηγικές παραδόσεις.

Ο Πέερ Γκυντ είναι ένας άνθρωπος ασυμβίβαστος, ονειροπόλος, ανατρεπτικός –εκτός τόπου, εκτός χρόνου. Σε όλη του τη ζωή ταξιδεύει περνώντας ακόμα και από τη χώρα των ξωτικών (καταπληκτικά τα κοστούμια του Παπαθεοχάρη που φτιάχτηκαν γι’ αυτά) για να βρει τις αλήθειες του και για να γίνει αυτοκράτορας «αυτοκράτορας του εαυτού του»! Τον ρόλο ενσαρκώνουν τέσσερις ηθοποιοί στις διάφορες φάσεις της ζωής τού ήρωα. Εξαιρετικός ο πρώτος Πέερ Γκυντ, στην πολύ νεαρή του ηλικία, ο Γιάννης Τσουμαράκης. Πολύ καλή η Στεφανία Γουλιώτη (πρώτη φωτογραφία) στον ρόλο της μητέρας του κεντρικού ήρωα, της Άαζε. Σε υψηλό επίπεδο όλες οι ερμηνείες. Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι ο τέταρτος και τελευταίος Πέερ Γκυντ, που επιστρέφει σε μεγάλη ηλικία στην πατρίδα, όπου βρίσκει, εκεί, δίπλα του, ένα από αυτά που αναζήτησε στην περιπέτειά του: τον πραγματικό έρωτα στο πρόσωπο μιας συμπατριώτισσάς του που τον περίμενε υπομονετικά όλα τα χρόνια της περιπλάνησης.

Την προηγούμενη θεατρική περίοδο είδαμε τον Δημήτρη Λιγνάδη σε μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε παρακολουθήσει διαχρονικά: τον Αφέντη και Δούλο στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου. Φέτος τον χαρήκαμε κυρίως ως σκηνοθέτη (αλλά και ως ηθοποιό) στο ανέβασμα ενός σύνθετου έργου, που απαιτεί βαθιές θεατρικές γνώσεις, αναπτυγμένη αισθητική και πλούσια δεξιότητα. Φυσικά, μαζί με όλα αυτά απαιτεί και τεχνικά μέσα για να μην προδοθεί. Ο Δημήτρης Λιγνάδης και το Εθνικό δεν το πρόδωσαν.

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ