Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Ένα κινηματογραφικό πείραμα που...

...ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ 

Πήγα να δω το Μανιφέστο με καλή πίστη. Και καλές συστάσεις. Το επέλεξα, μάλιστα, από τα δύο έργα που έπαιζε ο Δαναός την ίδια μέρα και σχεδόν την ίδια ώρα, με μικρή διαφορά στον χρόνο έναρξης. Το άλλο, στην κεντρική αίθουσα, ήταν το Τετράγωνο, του οποίου έτυχε να δω το πρώτο δεκάλεπτο (μπαίνοντας στη λάθος αίθουσα!) και μου
φάνηκε ενδιαφέρον ή πολύ περισσότερο από ενδιαφέρον - δεν θα τα χάσω. Θα μπορούσα να πω ότι για το Μανιφέστο κλαίω το οκτωευρώ μου (δεκαεξάευρω υπολογίζοντας το έξοδο οικογενειακά). Όμως δεν το κλαίω - έπρεπε να το δω για να ξέρω εξ ιδίων τι είναι - και ας είχα σφοδρή παρόρμηση να φύγω από το πρώτο τέταρτο σιχτιρίζοντας τις συστάσεις για το περίφημο ρεσιτάλ ηθοποιίας της Κέιτ Μπλάνσετ. Το οποίο, πράγματι, ήταν τέτοιο: ρεσιτάλ με 13 ρόλους σε 12 ιστορίες. Ιστορίες; Όχι ακριβώς. Ή μάλλον όχι... καθόλου.

Γιατί δεν υπήρχαν ιστορίες. Υπήρχαν μονόλογοι χωρίς ουσιαστικό θέμα. Ήταν διαδοχικές παρλάτες, ασύνδετες, ασυνάρτητες, βαρετές, διανοουμενίστικες. Που για να τις καταλάβεις, αν πραγματικά ήθελαν να πουν κάτι, έπρεπε να έχεις, λένε, βαθιές γνώσεις για θεωρίες γύρω από τον ντανταϊσμό, το Δόγμα 95, το φουτουρισμό, τον σουπρεματισμό - για πολλά! Και δεν ξέρω πόσοι από εκείνους που αποθέωσαν αυτό το καλλιτεχνικό Μανιφέστο τα γνώριζαν για συναντηθούν μαζί τους στο κινηματογραφικό πείραμα. Το οποίο όπως κάθε πείραμα έχει την επικινδυνότητατά του: μπορεί να τραυματίσει. Στην προκειμένη περίπτωση το Μανιφέστο τραυματίζει σοβαρά τα νεύρα.

Και το ρεσιτάλ της Κέιτ; Πραγματικά είναι εντυπωσιακός ο υποκριτικός χαμαιλεοντισμός της. Μια επίδειξη εκφραστικής γκάμας υποδυόμενη πολλούς ρόλους χωρίς ιστορία, χωρίς σενάριο, πίσω τους: μια χρηματίστρια, έναν άστεγο, μια χορογράφο, μια πανκ τραγουδίστρια, μια δασκάλα, μια τηλεπρουσιάστρια κ.λπ. Όμως όλο αυτό ήταν μια επίδειξη δεξιότητας, κάτι που θέλει να εντυπωσιάσει, όχι να υπηρετήσει δραματουργικά μια ιστορία.

Για τα κείμενα δεν το συζητάμε. Γραμμένα για λίγους ή για κανέναν. Και με ένα στιλ «δεν φταίει το μεγάλο μου κεφάλι που δεν τα καταλαβαίνετε, φταίει το δικό σας που είναι μικρό και δεν τα χωράει».

Τελικά δεν μετάνιωσα που είδα το Μανιφέστο και ας δοκιμάστηκε η υπομονή μου για τρεις ώρες παρά κάτι λεπτά. Ήταν καλό να ξέρω, να έχω άποψη, για κάτι που υμνήθηκε ως ένα έργο που «διευρύνει τα όρια του κινηματογράφου» και αποτελεί «επαναστατική τέχνη». Εντάξει παιδιά, αρχίστε την επανάσταση και ερχόμαστε.

Δ.Β.

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ