Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Μια γυναίκα...

Τρομάζεις, μου λέει ο ένας...
Είσαι φοβιστική, μου λέει ο άλλος...
Ο οποίος άλλος (ο όποιος άλλος, για την ακρίβεια) έτσι και κατεβάσεις ένα χιλιοστό τα αντιαεροπορικά και του φανερώσεις ίχνος
αδυναμίας θα σε πατήσει κάτω σε κλάσματα σαν ενοχλητικό έντομο.
Και θα κάνει και λίγο δεξιά αριστερά τη σόλα, να βεβαιωθεί ότι δεν έμεινε τίποτα σε ακέραιο κομμάτι.
Και θα σπρώξει και τα τρίμματα στην άκρη να μην τον ενοχλούν.
Κι όσο πάει γίνεται όλο και χειρότερο αυτό.
Μάχες στις δουλειές, στα λεφτά, στα προσωπικά, στην καθημερινότητα, παντού, πουθενά ειρήνη.
Φουλ σκέιλ πόλεμος.
Στον πόλεμο δεν πας άοπλος και φοβισμένος.
Αλλιώς κλείνεσαι στο καταφύγιο και περιμένεις να πέσει η βόμβα στο κεφάλι σου ή να περάσει η ζωή σου περιμένοντας να πέσει η βόμβα στο κεφάλι σου.
Ναι είμαι.
Γι αυτό είμαι -ακόμα- και σε ένα, ακέραιο κομμάτι.
Κάτι άλλο;

Μαρία Δεδούση 

Αν σας αρέσει το μπλογκ δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ