Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Το αντάρτικο του αλατιού

Ο Λύσιππος είναι ένα μπλογκ που αγαπώ. Για την ψαγμένη θεματολογία του. Για το ελεύθερο πνεύμα του. Για την αγάπη του στη λογοτεχνία. Για τα χιουμοριστικά σκιτσάκια που κατά καιρούς επιλέγει και δημοσιεύει. Για τις ομοιότητας που βρίσκει ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Αυτές τις ημέρες ανέβασε ένα θέμα για το μονοπώλιο του αλατιού σε χρόνια ξένης επικυριαρχίας. Και για ένα είδος «αντάρτικου» (δικός μου ο
χαρακτηρισμός) των  κατοίκων της Αρεόπολης να εξασφαλίσουν κάτω από συνθήκες αυστηρής απαγόρευσης το αλάτι που χρειάζονταν –όχι μόνο για το φαγητό, αλλά κυρίως για το πάστωμα προϊόντων. Διαβάστε ένα απόσπασμα:

«(...) Συγκλονιστικές είναι οι καταγραφές του δασκάλου/χρονικογράφου για διωγμούς σχετικά με το Αλάτι. Το μέρος είναι παράλιο και παράγεται άφθονο φυσικό Αλάτι το οποίο οι κάτοικοι χρειάζονται σε μεγάλες ποσότητες για να παστώσουν τρόφιμα-δεν υπήρχαν ψυγεία. Απαγορευόταν όμως αυστηρά να μαζέψουν το άφθονο Αλάτι και έπρεπε να αγοράσουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ από το Μονοπώλιο των δανειστών, φυσικά σε τιμές υπερβολικές. Οι Χωροφύλακες είχαν εντολή να ψεκάζουν με πετρέλαιο τις Αλυκές για να μη μπορούν οι φτωχοί κάτοικοι να χρησιμοποιούν το ντόπιο αλάτι. Όμως ως γνωστόν οι μπάτσοι είναι τεμπελχανάδες και το πετρέλαιο ακριβό, έτσι ψέκαζαν μόνο λίγες αλυκές. Οι γυναίκες κατέβαιναν αξημέρωτο στις απόμερες αλυκές, μάζευαν όσο αλάτι προλάβαιναν και γύριζαν πριν φέξει ζαλωμένες στα χωριά τους. Οι κυρίαρχοι το έμαθαν και σφόδρα ταράχτηκαν για τον παρά που έχαναν στη θαλασσινή και... αλατισμένη Ελλάδα. Διέταξαν τα μαντρόσκυλα τους να παραφυλάνε στους δρόμους και στα μονοπάτια και όσους πιάνουν με αλάτι να τους ξεσκίζουν.»

Δείτε εδώ, στον Λύσιππο, ολόκληρο το θέμα.