Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Σε δύο χρόνια έκανε πολλά

Η ΑΕΚ στους πρώτους μήνες της νέας περιόδου παίρνει μαζεμένη χαρά, κάτι που είχε καιρό να της συμβεί. Δυο χρόνια μετά την ιστορική επάνοδο στη θέση της, μπορεί να μην έχει πραγματοποιήσει θαύματα, όπως λ.χ. θα ήταν η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος –που οραματίζονταν οι πιο αισιόδοξοι από τους οπαδούς της– αλλά έχει κάνει βήματα, σταθερά και συνεχή. Ένα Κύπελλο, ένας ακόμα τελικός Κυπέλλου (με απώλεια του τροπαίου όπως
χάθηκε), τέσσερις νίκες σε επτά παιχνίδια με τον Ολυμπιακό, μια πρωτιά στα πλέι-οφ, μια εμφατική πρόκριση στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ (με Μπριζ) και μια σπουδαία νίκη στη Ριέκα επί της πρωταθλήτριας Κροατίας, είναι ο πολύ γεμάτος απολογισμός των χρόνων τής ανασύνταξης που γίνεται αργά και μεθοδικά.

Η ΑΕΚ όσο απομακρύνεται από το 2015, χρονιά της επανόδου, τόσο ωριμάζει, μαθαίνει, ψήνεται στα δύσκολα και χτίζεται πάνω σε δυνατές βάσεις. Σε αυτό το διάστημα πέρασε κρίσεις και έμαθε να τις αντέχει. Το «φύγε εσύ, έλα εσύ» των προπονητών πέρσι δεν την εκτροχίασε, αν και κινδύνεψε να συμβεί. Η κάποια αμφιταλάντευση για τον Χιμένεθ (αν και δεν ανανεώθηκε στο άψε σβήσε το συμβόλαιό του) ξεπεράστηκε και έγινε αυτό που έπρεπε: ο Μανόλο έμεινε για να ρίξει τα μπετά.

Τώρα με μια καλή πορεία στον ευρωπαϊκό όμιλο θα κερδίσει εμπειρίες και θα επανασυστηθεί στους Ευρωπαίους που είχαν αρχίσει να την ξεχνούν. Η χρονιά που κυλάει θα είναι κρίσιμη γι’ αυτό που θέλει να κτίσει η ΑΕΚ, δηλαδή μια ομάδα με σταθερότητα στο μέλλον. Γιατί τα τρία καρπούζια (πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρώπη) έχει ξεχάσει πώς κρατιούνται σε ένα χέρι.

Το υπόλοιπο του Σεπτέμβρη θα δώσει ένα πρώτο δείγμα για το πώς μπορεί να πάει σε αυτό το τριπλό μέτωπο. Ώς το τέλος του μήνα έχει να σηκώσει το φορτίο τεσσάρων δύσκολων αγώνων: δύο με τη Λαμία, έναν με τον Ολυμπιακό, έναν με την Αούστρια. Μένει να δούμε αν και πώς θα αντέξει και αν η πολλή χαρά θα γίνει περισσότερη.

(Δημοσιεύεται και στη Live Sport του Σαββάτου)