Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Σαββατόβραδο με τον Ευριπίδη

Περίπου μιάμιση ώρα πριν από την έναρξη
ΜΙΑ «ΛΑΪΤ» ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΗΣ ΦΟΝΙΣΣΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΚΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ.

Τα καλοκαιρινά Σαββατόβραδα στη θεατρική Επίδαυρο είναι, έτσι και αλλιώς, μαγικά, έστω και αν κάποιες φορές η παράσταση αποδεικνύεται πιο κάτω από τις προσδοκίες που είχαν απογειωθεί και κατέπεσαν από αισθητική βλάβη. Το ξέρω από την πρώιμη νεότητά μου, όταν με πρωτοπλημμύρισε αυτή η μαγεία τού αρχαίου
μνημείου στην αγκαλιά μιας υπέροχης Φύσης. Δυστυχώς στις δεκαετίες που πέρασαν σαν νερό από την κοίτη μου, δεν το γεύτηκα όσο θα ήθελα, όσο θα έπρεπε. Αλλά όποτε βρίσκομαι σε αυτόν τον φορτισμένο χώρο, φεύγω με την αίσθηση ότι τον μυαλό μου αδειάζει από τις τοξίνες και ανακυτταρώνεται.

Το ίδιο και το Σάββατο που πήγα να παρακολουθήσω το δράμα με την πιο σκληρή φόνισσα των αιώνων, την (ευριπίδεια) Μήδεια. Ναι, υπήρξε ανώμαλη προσγείωση. Αλλά όχι συντριβή! Η παράσταση είχε ιδέες, που άρεσαν.

Μια από αυτές ο ιδιότυπος χορός που ήταν πάντα επί σκηνής, όπως όλος ο θίασος, άλλοτε σε δράση, άλλοτε ως θεατής από τις καρέκλες που είχαν τοποθετηθεί περιμετρικά της σκηνής.
Μια άλλη ήταν το ευρηματικό σκηνικό με το μεγάλο συζυγικό κρεβάτι στο σημείο τής  θυμέλης που χρησιμοποιήθηκε λειτουργικά, σε σκηνές του δράματος και λίγο πριν από τη παιδοκτονία, όταν ξεστρώθηκε και ξηλώθηκε όλο το σανίδωμά του για να σκορπιστεί στη σκηνή και να γίνει μέρος τού σκηνικού στον θρήνο τού Ιάσονα.

Αυτά, και μερικά ακόμα (όπως οι καλές ερμηνείες σε ορισμένους δεύτερους ρόλους) ήταν τα θετικά που κράτησαν ψηλά την πτήση πριν από την πτώση. Τα άλλα, αυτά που δεν άρεσαν:

Η γλυκιά Μήδεια

Η αγαπημένη Μαρία Ναυπλιώτη, εξαιρετική ηθοποιός, με θαυμασμό από μέρους μου και όχι μόνο, είναι πολύ γλυκιά για να ενσαρκώσει τη Μήδεια των βαρβάρων, τη σατανική, αδίστακτη, σκληρή πριγκίπισσα με τους αλλεπάλληλους φόνους που προηγήθηκαν αλλά και που ακολούθησαν στα χρόνια μετά από την παιδοκτονία. Η "λάιτ" εκδοχή της Μήδειας από την καλή ηθοποιό ήταν μια κτυπητή αδυναμία τής παράστασης. Η οποία δεν εξυπηρετήθηκε και από την ερμηνεία του Ιάσονα (Χάρης Φραγκούλης), του αρχηγού της αργοναυτικής εκστρατείας που δεν έπεισε ως το σκληρό αρσενικό, αυτό που προκάλεσε τον καταστροφικό έρωτα και έκανε τη Μήδεια να εγκαταλείψει τη χώρα της για τα ερωτικά του θέλγητρα που τόσο έντονα και ο ίδιος εγκωμίασε.

Τέλος, αναρωτιέμαι πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που έχω δει στην Επίδαυρο ή στο Ηρώδειο παράσταση αρχαίου δράματος ή κωμωδίας, αυθεντικά ανεβασμένη όπως στην αρχαιότητα. Με ρούχα της εποχής, χωρίς τραγούδια από μικροφώνου και με σεβασμό στο κείμενο δίχως προσμίξεις από άλλα κείμενα ή από μεταφραστικά μερεμέτια σε μια δήθεν μοντέρνα προσέγγιση.

Όπως και να έχει, οι παραστάσεις στην Επίδαυρο περιλαμβάνονται στις μικρές απολαύσεις της ζωής, τις σχεδόν ανέξοδες αλλά τόσο πολύτιμες. Ιδιαίτερα αν συνδυαστούν με ένα τριήμερο στη Νέα  και την Παλιά Επίδαυρο αποτελούν μοναδική ανταμοιβή. Γιατί η Αργολίδα μοιάζει με αντίγραφο ενός κομματιού τού Παραδείσου. Ή μήπως  ένα κομμάτι του Παραδείσου αντιγράφηκε πιστά σε αυτήν την βορειοανατολική πλευρά του Πελοποννήσου;

Αν σας αρέσει το μπλογκ δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ