Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Απολλώνιο φως, μεσσηνιακό σκοτάδι

Ξαφνικά -πάντα ξαφνικά συμβαίνει αυτό- έπεσε το ρεύμα. Παντού, όπου βλέπει το μάτι, μόνο μαύρο. Πυκνό, αδιαπέραστο. Σ όλη τη νότια Μεσσηνία, από την Κορώνη ως την Πύλο ούτε ένα φως, εκτός από κάτι βάρκες στ’ ανοιχτά, κάτι κεράκια, λίγα κινητά, και τα αστέρια.
Κάνεις δεν παραπονείται, κανείς δεν πανικοβάλλεται, κανείς δεν αγωνιά, όλοι με
το βλέμμα ψηλά. Θυμήθηκα κάτι που διάβασα κάποτε, δεν θυμάμαι πού όμως. Το ελληνικό φως έγραφε, το Απολλώνιο φως, είναι το φως των γλυπτών, σκληρό και αμείλικτο, τονίζει κάθε μικρή λεπτομέρεια και όταν πέφτει κάνει το σκοτάδι να φαντάζει ακόμα πιο βαθύ. Σε αντίθεση με το ιταλικό φως, το φως των ζωγράφων, απαλό και ονειρικό επιτρέπει μικρές φαντασίες να εξελίσσονται γύρω από την πραγματικότητα.
Το Απολλώνιο σκότος, λοιπόν.
Όσο πιο λαμπερό το φως, τόσο πιο απόλυτο το σκοτάδι όταν σβήνει.

Μαρία Δεδούση