Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Μια «πρώην δημοσιογράφος, που ακόμα ελπίζει», γράφει στον πρωθυπουργό (*)

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΣΩΣΤΕ ΤΟΝ ΕΔΟΕΑΠ»

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Έχοντας ήδη ακούσει τις ικεσίες μας, για τη δίκαιη προστασία ενός επαγγέλματος, που χιλιετηρίδες τώρα
αξιολογείται ως λειτούργημα, αξίζει νομίζω να εξεταστεί η επείγουσα λήψη ευνοϊκής και δίκαιης απόφασης, για την εξεύρεση πόρου, αντί του αγγελιοσήμου, που η κυβέρνησή σας διέκοψε αιφνιδίως χωρίς την άμεση αντικατάσταση του.

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Επειδή δεν είχα ποτέ απόλυτη εμπιστοσύνη σε ό,τι μεταφέρεται από συμβούλους και παρασυμβουλους , σας θυμίζω ότι το αγγελιόσημο αντικαθιστούσε τις εργοδοτικές εισφορές των εκδοτών και καναλαρχών για τους εργαζόμενους δημοσιογράφους. Αναφέρομαι στους άρχοντες των ΜΜΕ, που λογικά θα έπρεπε να έχουν ισότιμη μεταχείριση απέναντι στους νόμους και τις υποχρεώσεις τους, όπως όλοι οι άλλοι απλοί άνθρωποι.

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Είναι γεγονός, ότι ο κλάδος μας , είναι πρώτος σε θνησιμότητα από καρδιακά και εγκεφαλικά και διαζύγια. Αυτά και μόνο αποδεικνύουν τη σκληρότητα των συνθηκών στις οποίες εργάζεται το 98 τοις εκατό του κλάδου. Χωρίς ωράρια, χωρίς καμιά μονιμότητα και τον πέλεκυ της απόλυσης καθημερινά πάνω από το κεφάλι μας, ο καθένας αντιλαμβάνεται την καταπόνηση που υφιστάμεθα σε καθημερινή βάση.

«Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός», κύριε Πρωθυπουργέ.
Το επάγγελμα μας , λάμπει ίσως στον κόσμο, αλλά είναι για πολύ «γερά άντερα», όπως και η πολιτική.
Επίσης ο κλάδος μας, κύριε Πρωθυπουργέ, δυστυχώς μαστίζεται από εσωτερικές κομματικές αντιπαλότητες , ενώ θα έπρεπε να είμαστε όλοι ενωμένοι και αντικειμενικοί στη δουλειά μας και στα του «οίκου» μας .
Βέβαια η απόφαση της Κυβέρνησης, να καταργήσει το αγγελιόσημο, προς όφελος των βαρόνων των ΜΜΕ, βοήθησε στην ενότητα των περισσοτέρων του κλάδου μας, απέναντι σε κάθε αδιάφορο, η ακόμη χειρότερα εσωτερικού «εφιάλτη» κατά του επικουρικού και ιατροφαρμακευτικού μας οργανισμού, ΕΔΟΕΑΠ.
Ήδη όλοι εμείς, τα απλά μέλη, αναζητάμε ικανοποιητικές απαντήσεις για τις «μυστηριώδεις» αίτιες που μας έφτασαν ως εδώ, δηλαδή στην εξαθλίωση του κλάδου. Βέβαια , Κύριε Πρωθυπουργέ, δεν ευθύνονται, πιθανόν, μόνο οι διοικούντες μας για τα χάλια μας. Ευθύνονται, κυρίως, οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών που έκαναν άφαντα τα αποθεματικά μας, που είχαμε συγκεντρώσει με πολύ κόπο και δουλειά.

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Δεν έχουμε μεγάλες βλέψεις για μακροβιότητα, με όλα αυτά που μας ταλανίζουν. Όμως μαχόμαστε για μια αξιοπρεπή ζωή στα χρόνια που απομένουν.

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Και αν αναρωτιέστε, ποια είμαι εγώ που σας γράφω όλα αυτά; Είμαι μια δημοσιογράφος που υπηρέτησα για 35 χρόνια τον κλάδο, έντιμα και ταπεινά και εξαντλημένη πλέον, έχω απομονωθεί για να ζήσω επιτέλους , αυτά τα απλά πράγματα, που χρόνια στερήθηκα. Δεν σας έχω ψηφίσει και χλωμό το βλέπω να το κάνω και στο μέλλον, αν και τίποτα δεν πρέπει κανείς ν αποκλείει σ' αυτή τη ζωή. (Δεν είμαι οπαδός κανενός κόμματος και ψηφίζω τον καλύτερο για την Ελλάδα μας)

Όμως , Κύριε Πρωθυπουργέ, σας ζητώ, ως Ελληνίδα πολίτης, να μην ακυρώσετε τις θυσίες μας, μιας ολόκληρης ζωής, για ένα αξιοπρεπές τέλος, έτσι απλά. Είκοσι χιλιάδες ψυχές και οι οικογένειες μας υποφέρουμε, κύριε Πρωθυπουργέ.
Σας ευχαριστούμε για τη πρώτη δόση δανείου, που μας χορηγήσατε, αλλά αυτό δεν είναι η λύση. Είναι μια ακόμη παράταση στην «εντατική», πριν το θάνατο μας.
Βρείτε μια δίκαιη λύση. Η απόγνωση που περνάει ο κλάδος μας, δεν είναι λέξη κενή.
Μια πρώην Δημοσιογράφος, που όμως διατηρεί ακόμα τις ελπίδες της.

Εύα Σερπιώτη

(*) Αναρτήθηκε στη σελίδα του facebook «Πρωτοβουλία για τον ΕΔΟΕΑΠ» 

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ