Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Δημοσιογράφοι με στομάχι από τιτάνιο

ΠΩΣ ΕΡΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΣ «ΜΑΡΙΑ, ΕΙΣΑΙ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ»;

Είδα αυτό και μου βούλιαξε το στομάχι στο πάτωμα. Ασανσέρ εξπρές στην κόλαση. «Πόσες πιθανότητες να είναι κανείς δημοσιογράφος και να μην είναι ταυτόχρονα σκώληξ - απειροελάχιστες». Και θέλω κάτι να πω στον άνθρωπο που το ΄γράψε, όχι δεν έχει σημασία ποιος είναι, εγώ δεν τους βγάζω στη σέντρα τους ανθρώπους, τα
΄χουμε πει αυτά. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευαισθησίες. Γενικώς. Δύσκολο πράμα η ευαισθησία. Γενικώς επίσης.
Εγώ ο σκώληξ, λοιπόν, θα σου μιλήσω, αγαπητέ, εσένα και σε όσους έσπευσαν να συμφωνήσουν μαζί σου. Εγώ κι άλλοι, πόσοι είμαστε ρε αγάπες; 10-15 χιλιάρικα άνθρωποι; Σέρι, σκώληκες ήθελα να πω. Φαντάζομαι, αγαπητέ, την ίδια άποψη έχεις και για τους δικηγόρους-χασοδίκες που αθωώνουν εμπόρους ναρκωτικών, ΟΛΟΙ. Και για τους γιατρούς-χασάπηδες που παίρνουν φακελάκια...

Τι, όχι;
Μόνο εμείς είμαστε σκώληκες συλλήβδην απ όλες τις επαγγελματικές ομάδες;
Μας ξέρεις έναν έναν προσωπικά, όπως καταλαβαίνω. Αλλιώς δεν μπορώ να φανταστώ πώς έχεις τόσο κάθετη και απόλυτη άποψη για το ποιόν μας. Τόσο απόλυτα απαξιωτική και στα όρια της υβριστικής, άποψη. Εγώ για να πω έναν άνθρωπο σκουλήκι πρέπει να το ΄χω μελετήσει πολύ καλά πρώτα και να είμαι βέβαιη ότι το αξίζει. Αλλιώς πώς; Και πάλι, όμως, θα το σκεφτώ πολλές φορές και πιθανότατα δεν θα το κάνω.

Είναι πολύ βαρύ να πεις έναν άνθρωπο σκουλήκι, εσύ ο τόσο περισπούδαστος ειδικά, που τόσο λόγια και σοφά τα λες όλα. Είναι ακόμα πιο βαρύ να πεις έναν άνθρωπο σκουλήκι επειδή παλεύει να κάνει τη ρημάδα δουλειά που αγαπάει. Έχω κουραστεί να το φωνάζω αυτό. Και να την κάνει και σωστά στις πιο αντίξοες συνθήκες που θα μπορούσαν να υπάρχουν. Και να επιβιώσει, περισπούδαστε φίλε μου.

Δεν βαριέσαι, όμως, είμαστε εύκολοι στόχοι εμείς, τα σκουλήκια, για κάτι πάνσοφους σαν εσένα να κάνουν το κομμάτι τους στους 5-10 που τους διαβάζουν στο φβ και λένε «Ουαου, μεγάλη σοφία είπε πάλι ο τάδε».

Οκ, εμείς τα σκουλήκια, ξέρεις, έχουμε κάνει στομάχι από τιτάνιο. Δεν φτάνει που μας ταλαιπωρεί ο κάθε εργοδότης, ο κάθε διαχειριστής, ο κάθε ένας γενικώς, δεν φτάνει που δουλεύουμε - όσοι έχουμε ακόμα δουλειές- για 10 προκειμένου να (μην) πληρωθούμε για έναν, έχουμε κι εσάς τους σπουδαίους, τους υπεράνω, να μας κρίνετε και να μας βαράτε όταν έχει ζέστη και βαριέστε και δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε. Και να συμφωνείτε και μεταξύ σας, όλοι εσείς οι σπουδαίοι και υπεράνω.

Ομαδοποίηση, ευκολάκι κριτική και στην αρένα, στα λιοντάρια. Και χειροκρότημα από την εξέδρα, πάντα χαίρεται η εξέδρα όταν ανοίγει η πόρτα και βγαίνουν τα λιοντάρια.

Αν ερχόσουν, αγαπητέ, και μου έλεγες «Μαρία, είσαι μια τελειωμένη», θα το άκουγα. Θα έπρεπε να μου εξηγήσεις τους λόγους, βέβαια, αλλά θα το άκουγα. «Μαρία είσαι σκουλήκι επειδή είσαι δημοσιογράφος», όμως, για πείτε όλοι εσείς που συμφωνείτε, έχετε και χειρότερο, πιο βίαιο;

Καλά είναι αυτά καμία φορά για να σου γυρίζουν το κεφάλι πέντε φορές γύρω γύρω και να περνάς μια στρώση τιτάνιο ακόμα το στομάχι. Κι άμα σου γυρνάει τελικά και το στομάχι (μέχρι και το τιτάνιο δεν είναι αρκετό κάποιες φορές),  τα κλείνεις όλα και σκέφτεσαι το αυτονόητο:
Τι δουλειά μπορεί να έχω εγώ με έναν άνθρωπο που με εκτιμάει τόσο χαμηλά όχι επειδή εγώ -προφανώς δεν βλέπει καν ποια είμαι εγώ άλλωστε- αλλά για τη δουλειά που κάνω; Και που δεν νοιάζεται - δεν σκέφτεται καν- πώς θα αισθανθώ όταν θα το δω αυτό;
Καμία.
Τα σέβη μου, αγαπητέ. Τα λιοντάρια περιμένουν. Όλο και κάτι θα ΄χεις ακόμα να τους πετάξεις. Κάποιον, για να ακριβολογήσω.

Μαρία Δεδούση