Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Ο Μαρίνος συνεκτικός κρίκος

Ο Παναθηναϊκός αναλώνει δυνάμεις και, το χειρότερο, ξοδεύει πολύτιμο κύρος και σπαταλάει πανάκριβη σοβαρότητα καθώς διαπραγματεύεται συνεχώς, κάνει διακανονισμούς συνεχώς, παρακαλάει συνεχώς. Μετά τον Μπεργκ, ο οποίος τον έσυρε με το στανιό ώς τα Εμιράτα, ήρθε ο Χουλτ. Που βρήκε πάτημα –του το έδωσε ο Παναθηναϊκός– και έκανε προσφυγή. Μετά είπε «μένω» και ύστερα ζήτησε αύξηση με επέκταση συμβολαίου. Ο κόσμος, λέει το
ρεπορτάζ, είναι μουδιασμένος και η πώληση των διαρκείας δεν περπατάει, έρπει. Αν κάτι διατηρεί αυτήν την εποχή τον συνεκτικό ιστό ομάδας-οπαδών, είναι ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Ο οποίος είναι καλός, ικανός, στέρεος, αλλά δεν παύει να αποτελεί μέρος ενός νέου πειράματος, με  διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα προηγούμενα μεν, αλλά πάντως πείραμα. Τα δύο που προηγήθηκαν, με Αναστασίου και Στραματσόνι, απέτυχαν – το δεύτερο παταγωδώς. Το τρίτο «παίζει».
Αλλά, γενικότερα, το μοντέλο τού δοκιμαστικού σωλήνα δεν ευδοκίμησε με όλες τις μορφές του στον Παναθηναϊκό. Κούρασε η πριβέ μνημονιακή περίοδος. Ο Γιάννης Αλαφούζος πρόσφερε το κατά δύναμη. Πήρε το τιμόνι σε μια εποχή που το σκάφος έμενε ακυβέρνητο. Δεν θα του ζητήσει κανείς να απολογηθεί γι’ αυτό. Όμως ο κύκλος των μεθόδων εξυγίανσης στο Τριφύλλι με μνημόνια έχει κλείσει. Το «μένω κοντά στην ομάδα» που υπόσχεται ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να είναι κινητήρια δύναμη, είναι συντηρητικό κατά της μούχλας. Ο Γιάννης Αλαφούζος θέλει να φύγει, αλλά είναι εγκλωβισμένος σε κάτι που τον έχει κορέσει. Δεν εμφανίζεται στις εκδηλώσεις του συλλόγου (ούτε καν στην παρουσίαση της νέας φανέλας) και στον ορίζοντα δεν φαίνεται ενδιαφέρον από κανέναν για συμμετοχή στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου.  Όμως, η  αλλαγή φρουράς επιβάλλεται. Η επανεκκίνηση το ίδιο. Μαζί χρειάζονται ενέσεις χρήματος. Μόνο με την αξιοσύνη τού Ουζουνίδη δύσκολα θα προκύψει κάτι καλό και στέρεο. Το «αγαπώ εκείνους που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ», ανήκει στην ποίηση –στην ποίηση του Ελύτη εν προκειμένω. Όχι στο στυγνό επαγγελματικό ποδόσφαιρο του πρωταθλητισμού.

** Η νίκη με την Άλκμααρ επιβεβαιώνει ότι ο Ουζουνίδης είναι ο κρίκος που δένει τον Παναθηναϊκό με την ελπίδα για κάτι καλό. Αλλά ουδέποτε θα είναι σίγουρο και στέρεο όσο υπάρχουν τα διαχρονικά προβλήματα.