Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ούτε σταγόνα αίμα για (όσους) τόνους πετρελαίου

Από το «Βυθίσατε το Χόρα» τού Ανδρέα Παπανδρέου τον Αύγουστο του 1976, έως το casus belli των Τούρκων τον Μάιο του 2017, με αφορμή την έναρξη των εργασιών για γεώτρηση στη θάλασσα της Κύπρου, έχουν περάσει 41 χρόνια. Χρόνια ανήσυχα, χρόνια γκαστρωμένα με κινδύνους, για να θυμηθούμε παραφρασμένη μια φράση του Χαρίλαου Φλωράκη («Η νύχτα είναι γκαστρωμένη»). Σε αυτές τις τέσσερις δεκαετίες, το Αιγαίο και τα νερά τής Κύπρου έγιναν πασαρέλα ερευνητικών πλοίων (Χόρα –ή, αργότερα, ΣισμίκΜπαρμπαρός, Πίρι Ρέις, Κουμπουκλού) και τόπος συνάντησης ενδιαφερόμενων μνηστήρων. Στην
πόρτα της Κύπρου συνωστίστηκαν ενεργειακοί κολοσσοί, φυσικά όχι για τα ωραία της μάτια, αλλά για το ελκυστικό υποθαλάσσιο υπογάστριό της. Η γαλλική Total, η αμερικανική Noble Energy, η ολλανδοβρετανική Shell, η ρωσική Γκαζπρόμ, η νορβηγική Statoil, η ιταλική ENI, η αμερικανική Chevron κοίταξαν ή λοξοκοίταξαν την κυπριακή προίκα και άλλες προχώρησαν, άλλες είναι στον θάλαμο αναμονής.

Στο ίδιο σαραντάχρονο διάστημα, χάριν των πετρελαίων (αλλά όχι μόνο γι’ αυτά) άλλαξαν συμμαχίες, φιλίες και έχθρες. Το απωθητικό Ισραήλ φίλιωσε με την Ελλάδα, συνεργάστηκε με την Κύπρο και τα «έσπασε» με την άλλοτε φίλη Τουρκία που, από την άλλη μεριά, ήρθε κοντά με την «εχθρό» Ρωσία, άλλοτε ιδιαίτερα αγαπημένη τής Κύπρου.
   
Αυτές της μέρες, που οι Total και ENI άρχισαν τις έρευνες στην ΑΟΖ της Κύπρου, στο «οικόπεδο 11», η κυπριακή κυβέρνηση κρατάει χαμηλά τους τόνους απέναντι στις τουρκικές απειλές, υποστηρίζει ότι στην ουσία δεν υπάρχει ένταση και ζητάει από τον Τύπο να μην «ανεβάζει» το θέμα. Τώρα πέτυχε! (Ανεξάρτητα από το πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση, ο Τύπος αλείφει σαν βούτυρο στο ψωμί του την όποια κρίση – είτε είναι σοβαρή είτε όχι.)

Όπως και να έχει, όσο και η Λευκωσία να καθησυχάζει, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει με τους απρόβλεπτους Τούρκους και τον ερεβώδη σουλτάνο τους. Αυτοί που δεν δίστασαν να καταρρίψουν ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος (πράγμα που δεν τους στοίχισε διπλωματικά), δεν θα διστάσουν να προχωρήσουν σε κάτι περισσότερο από τις έρευνες του Μπαρμπαρός στον κόλπο της Αμμοχώστου και σε κάτι πιο πέρα από την αναζήτηση γεωτρύπανου για να αρχίσουν τις γεωτρήσεις στο «οικόπεδο 5» που το θεωρούν «πιο δικό».

Σημασία έχει να καταλάβουν όλοι, παντού, ότι ακόμα και εκατομμύρια βαρέλια ενεργειακού κοιτάσματος δεν αξίζουν ούτε σταγόνα από το αίμα νέων, ελληνικό ή τούρκικο, που θα βρεθούν αντιμέτωποι για το πετρέλαιο. Για το οποίο κάποιος ή κάποιοι Νοτιαμερικανοί (δεν θυμάμαι ονόματα) έχουν πει ότι είναι «οι ακαθαρσίες του διαβόλου». Αυτοί κάτι ξέρουν παραπάνω από εμάς.

Διον. Βραϊμάκης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport του Σαββάτου)